Stachu w Podziemiach

Dzisiaj kwiaty, jutro do kuchni

2012-03-08T12:43:00.000+01:00

8 marca - Dzień Kobiet, święto, podczas którego płeć żeńska jest, a przynajmniej powinna być traktowana wyjątkowo. Tego dnia mężczyźni rozbudzają w sobie romantyków i obdarowują nas różnymi prezentami, jeżeli nie zapomną. Smutne jest jednak to, że wielu z nich robi to tylko dla świętego spokoju, żeby żona/dziewczyna nie zrzędziła. Jeszcze smutniejszy jest fakt, że wiele kobiet wciąż w polskich domach traktowanych jest przedmiotowo do zadań typu - przynieś, wynieś, pozamiataj mimo ucałowania rączek z okazji 8 marca. Bo obiad i tak ma być na stole. Ja jestem przeciwna dyskryminacji kobiet i stereotypowi, który określa nasze miejsce w kuchni (dodatkowo przysługuje nam całodobowa opieka nad dziećmi, tak żeby mąż mógł spokojnie oglądać telewizję). Niepokojącym jest fakt, że to przekonanie coraz częściej przejawia się również w sferze zawodowej. Kobiety, które kładą nacisk na karierę zawodową, często są krytykowane. Wielu mężczyzn nie chce mieć szefa kobiety... dlaczego? Nie chcą czuć się przez nie zdominowani?

Ostatnio na lekcji historii, lubiany przez wszystkich Pan Tworek przedstawił nam realia życia kobiety wyznającej islam. Mężczyźni legalnie mogą mieć 4 żony, ale o ilości kochanek mogą decydować sami. Kobiety muszą chodzić w burkach. Najbardziej zaskoczyło mnie to, że same nie mogą nigdzie wyjść, musi towarzyszyć im mąż lub brat, gdyż tylko mężczyźni mają poważanie w sferze publicznej. Często zastanawiałam się, dlaczego wschodnie kobiety noszą na sobie tyle biżuterii, okazało się, że mąż może wziąć z nimi rozwód, wypowiadając trzy słowa . Kobieta jest wtedy zmuszona do opuszczenia jego domu tak jak stoi, nie może zabrać swoich rzeczy. Dzieci oczywiście zostają z byłym już mężem.

Plakat z zeszłorocznej Manify

Dyskryminacja przejawia się również w sporcie. Płeć męska uważa, że ,,baby'' nie umieją grać w piłkę nożną, a przecież zarówno w Polsce jak i za granicą powstają zespoły złożone z samych kobiet, odbywają się zawody, które są na naprawdę wysokim poziomie. Temat dyskryminacji był już wielokrotnie poruszany. Często spotykam się z odzywkami chłopaków, którzy słysząc o równouprawnieniu, zaraz odpowiadają czymś w stylu: ,,To niech kobiety idą pracować do kopalni''. Myślę, że gdyby mogły, to na pewno zgłosiłaby się niejedna... Tym bardziej, że zarobki są całkiem wysokie.

Na szczęście XXI wiek coraz skuteczniej rozmazuje stereotyp kobiety kucharki, posłusznej i będącej na każde zawołanie mężusia. Niestety, a może stety drzemie we mnie cząstka feminizmu, która nie pozwala mi na podporządkowanie się woli mężczyzn. Trzeba umieć rozróżnić bycie z kimś od życia z z pasożytem. Tak więc dziewczyny, nie dawajmy się wykorzystywać, jeżeli mężczyzna nie potrafi odwzajemnić tego, co od nas dostaje, to znaczy , że trzeba poszukać innego, który to doceni. Życzę wam, żeby wasi wybrankowie okazywali swoje uczucia nie tylko w walentynki i dzień kobiet, ale codziennie. :)

Marta Szczepek, Ic

"Dom zły" jutro w TV!

2012-03-07T22:48:00.000+01:00

Polecamy film, który wciśnie w fotel wszystkich wierzących jeszcze, że gatunek ludzki jest z natury dobry. To "Dom zły" znakomitego współczesnego reżysera Wojciecha Smarzowskiego. Rzecz o ludziach zaślepionych alkoholem, chciwością, gotowych sprzedać lub zabić dla byle korzyści. Rzecz o złu, które czai się za rogiem, jest trywialne i, co najgorsze, bardzo swojskie...

Jutro o 21.40 w Kocham kino (TVP2)

Redakcja "Stacha w Podziemiach"

Fotorelacja ze Szczecina

2012-03-04T18:19:00.009+01:00

28.02.2012 roku grupa uczniów z naszej szkoły w ramach projektu Centrum Dialogu Przełomy stworzonego przez Urząd Marszałkowski województwa zachodniopomorskiego mogła wziąć udział w wycieczce do Szczecina pod hasłem "Cena wolności-lekcje demokracji".

Nasi licealiści wraz z kolegami z Drawska Pomorskiego, Karlina i Koszalina zwiedzili ekspozycję "Przeszłość - przyszłości. Zbiory Fundacji Książąt Czartoryskich" w Muzeum Narodowym, byli na spotkaniu z młodymi przedstawicielami opozycji na Białorusi w Książnicy Pomorskiej, a także mieli okazję zobaczyć nowo otworzone wystawy "W służbie Boga i Ojczyzny. Piotr Skarga w czterechsetlecie śmierci" oraz "Maria Pawlikowska-Jasnorzewska". Wkrótce więcej informacji pojawi się na stronie głównej naszej szkoły. Tymczasem zapraszamy na fotorelację!

Fot. pochodzi ze strony Zachodniopomorskiego Urzędu Marszałkowskiego.

Grupa młodzieży z Drawska, Karlina, Koszalina i Połczyna podczas prelekcji Kaciaryny Byčak i Andruśa Krečki

Fot. pochodzi ze strony Zachodniopomorskiego Urzędu Marszałkowskiego.

Marszałek województwa zachodniopomorskiego Pan Olgierd Geblewicz podczas przemówienia po raz pierwszy...

Fot. pochodzi ze strony Zachodniopomorskiego Urzędu Marszałkowskiego.

...po raz drugi...

Fot. Filip Świątkowski
... a nawet trzeci :-)

Fot. Filip Świątkowski

Pełnomocnik Marszałka ds. Centrum Dialogu "Przełomy" a także przewodnik naszej wycieczki, Pani Agnieszka Kuchcińska- Kurcz

Fot. Filip Świątkowski
Kaciaryna Byčak i Andruś Krečka

Fot. Alicja Gątnicka

Jeden z elementów wystawy "W służbie Boga i Ojczyzny. Piotr Skarga w czterechsetlecie śmierci"

Fot. Alicja Gątnicka

Replika obrazu Jana Matejki "Kazanie Skargi" z 1864 roku

Fot. Alicja Gątnicka

Tym razem oryginał "Kazań przygodnych " Piotra Skargi z 1610

Fot. Filip Świątkowski

Po pokarmie dla intelektu przyszedł ten dla ciała

Fot. Filip Świątkowski

Uczniowie byli goszczeni w hiszpańskiej restauracji "Porto Grande"

Redakcja "Stacha w Podziemiach"

2012-03-02T16:03:00.002+01:00

Już dziś (02.03.2012r.) o godzinie 19:00 w połczyńskim Centrum Kultury odbędzie się charytatywny koncert muzyczny.

Wystąpi zespół Budge oraz dwie kapele z Poznania Faust Again i In Twilight's Embrace.

Całkowity dochód ze sprzedaży biletów zostanie przekazany Alanowi Celerowi na walkę z nieuleczalną chorobą.

W „Stachu w Podziemiach” niecały miesiąc temu ukazał się artykuł autorstwa Anny Stando, w którym to przybliżyła nam problemy, z jakimi zmaga się Alan:

http://www.stachuwpodziemiach.blogspot.com/2012/02/chciabym-zyc.html

Cena biletu to 10 złotych, ale pamiętajcie: możecie kupić kilka.

Cenne informacje o wykonawcach:

Budge:

http://www.facebook.com/BudgePZ?sk=info

http://www.youtube.com/user/BudgePZ

http://www.myspace.com/budge.pz

Faust Again:

http://www.facebook.com/faustagain

In Twilight's Embrace:

http://www.facebook.com/intwilightsembrace

Szkolne Oscary

2012-02-29T21:28:00.000+01:00

Głosowanie czas zacząć!

Jutro w bibliotece szkolnej pojawi się urna i karty do głosowania.

Gorąco zapraszamy do udziału w zabawie. Zasady są bardzo proste, wystarczy postawić krzyżyk obok wybranej pozycji. Swojego faworyta możecie wskazać w czterech kategoriach:

-film

-serial

-aktor

-aktorka

Pamiętajcie, że możecie oddać tylko jeden głos w danej kategorii.

Przekonajmy się, w czyje ręce powędrowałby statuetki, gdyby zależało to od nas, uczniów połczyńskiego „Staszica”.

Szkolne Oscary

2012-02-28T16:28:00.001+01:00

W nocy z 26. na 27. lutego w Kodak Theatre w Hollywood zostały rozdane zostały najbardziej prestiżowe nagrody w świecie filmu- Oscary. Znamy już decyzje członków „Amerykańskiej Akademii Sztuki i Wiedzy Filmowej”, ale czy musimy się z nimi zgadzać?

Redakcja Stacha w Podziemiach zaprasza do wzięcia udziału w drugiej edycji plebiscytu „Szkolne Oscary”. W najbliższy dniach będziecie mieli możliwość oddania głosu na swoich faworytów.

Serdecznie zapraszamy!

Seriale jak narkotyk

2012-02-24T18:06:00.000+01:00

Każdy z nas lubi raz na jakiś czas rozsiąść się wygodnie przed komputerem i odpalić odcinek ulubionego serialu. Cóż, w tej kwestii nie jestem wyjątkiem. Od czasów gimnazjum pochłaniam całe sezony różnorakich produkcji. Mniej lub bardziej ambitnych, odprężających, czasem (raczej rzadko) zmuszających do refleksji. Chciałabym zapoznać Was z zarysem trzech amerykańskich oper mydlanych, ostatnimi czasy wśród młodzieży bardzo popularnych. Jestem pewna, że każda dziewczyna miała okazję obejrzeć przynajmniej kilka odcinków którejś z niżej wymienionych serii. W moim przypadku zaczęło się od…

PLOTKARY, czyli GOSSIP GIRL. Serial zabiera widza w bardzo przyjemny, odległy i nierealny świat Upper East Side w Nowym Jorku. Jako piętnastolatka z wypiekami na twarzy śledziłam losy Sereny i Blair, czyli kluczowych postaci serialu. Dzisiaj, po trzech latach, kiedy emocje już opadły, jestem w stanie chłodniejszym okiem ocenić produkcję. Wyżej wspomniana Serena van der Woodsen i Blair Waldorf to najlepsze przyjaciółki oraz córki nieziemsko bogatych rodziców. Obie piękne, młode i inteligentne rozbijają się limuzynami po ulicach Manhattanu. Ich codzienne dylematy ograniczają się głównie do tego, czy włożyć szpilki od Louboutina czy Chanel oraz gdzie pójść na zakupy.

Idealni bohaterowie Plotkary

Wszystkie poczynania dziewcząt są jednak obserwowane i donosi o nich tajemnicza Plotkara. To właśnie ona jest największą (nieodkrytą przez 5 sezonów) zagadką. Mimo tego, że Plotkara nie porusza żadnych poważnych problemów trapiących dzisiejszy świat, serial ogląda się z naprawdę ogromnym zainteresowaniem. To wciągający świat intryg, w który wnikamy coraz bardziej i ostatecznie zastanawiamy się, co wydarzy się dalej. Nawet sama sztucznie osiągnięta perfekcja postaci nie irytuje, co więcej, staje się nawet do zniesienia. W świecie Plotkary, aby zostać naczelnym redaktorem świetnie prosperującego pisma wystarczy mieć 19 lat i odbyty 2-tygodniowy staż, a martyrologią dla młodego dziewczęcego serca jest wybór miłosny pomiędzy księciem Monako a milionerem. Mimo wszystko serial naprawdę da się lubić. Piękno miasta, barwność postaci i rozmaitość miejsc to powody, dla których warto oglądać Gossip Girl. Do listy zalet serialu warto również dodać polski akcent, mianowicie niejaką Dorotę, służącą Blair, która jako niezwykle pogodna i prosta osoba czasami raczy widza swymi złotymi myślami, nierzadko wypowiedzianymi w naszym ojczystym języku. X.O.X.O i ze wschodniego przenosimy się na zachodnie wybrzeże, do Los Angeles, gdzie czekają na nas postacie...

90210, czyli tzw. spin offu popularnego wśród born in 80s serialu Beverly Hills,90210. Spin off, czyli nowy serial, ale powstały na bazie oryginalnego. To, co odgrzewane po raz kolejny, nie ma prawa być dobre. Rzeczywiście, tak jest i w przypadku 90210. Serial jest niezwykle przewidywalny i ogląda się go z rosnącym z odcinka na odcinek poirytowaniem. Fabuła opiera się na miłosnych i pseudo życiowych problemach grupy nastolatków i przyjaciół z Beverly Hills.

Odgrzewane Beverly Hills

Charakterystyka serialu jednym zdaniem to, piękne dziewczęta w ubraniach prosto z wybiegów oraz chłopcy w drogich, sportowych samochodach. Wszystko to w wieku lat 18 i bez absolutnie żadnej kontroli ze strony rodziców. Serialowa młodzież ze słonecznej Kalifornii żyje beztrosko w mydlanej bańce, przejmując się jedynie problemami, które sami sobie stwarzają. A do tworzenia problemów i wpadania w tarapaty mają niezwykłe szczęście. Nastoletnie ciąże, romanse z nauczycielami, problemy narkotykowe i psychiczne, to tylko niektóre z całej palety ich problemów. Wszystkie oczywiście polukrowane i podane na słodko. Według mnie, sam pomysł producentów z wykreowaniem Beverly Hills 90210: 15 lat później, był dobry i mogło wyjść nieźle, ale niestety wyszło kiczowato i bez polotu. Serialu nie można wręcz oglądać bez zdenerwowania. Wątki ciągną się niemiłosiernie, a sama gra aktorska pozostawia wiele do życzenia. Szczególnie na naganę zasłużyła sobie Shenae Grimes, czyli aktorka wcielająca się w główną postać serialu, niejaką Annie. Grimes przez 3 sezony nawet na sekundę nie zmieniła swojego przygłupiego wyrazu twarzy. Nieważne, czy akurat jest smutna czy przeszczęśliwa, zawsze wygląda tak samo, przez co jej postać traci i staje się największym minusem serialu. Aktorzy z Trudnych Spraw mają większy kunszt. A największy plus? Największym plusem, a w zasadzie ledwo zauważalnym plusikiem w całym morzu minusów, okazuje się być niezwykle estetyczny (choć talentem aktorskim stojący na równi z Grimes) Matt Lanter, który gra rolę buntownika Liama Courta. W zasadzie wszyscy bohaterowie serialu swoją przewidywalnością i niemądrymi decyzjami denerwują widza. Dlaczego oglądam serial? Już nie oglądam, powody powyżej. Dlaczego kiedykolwiek oglądałam? Żebym znalazła argumenty i mogła odradzić oglądanie Wam. ; )

Tymczasem, przenosimy się do Mystic Falls, małego fikcyjnego miasteczka, w którym rozgrywa się akcja Pamiętników Wampirów. Wampiry, ostatnio ogromnie popularne na całym świecie, doczekały się nawet serialu. Stary dobry Dracula przewraca się pewnie w trumnie na myśl o tym, jak XXI wiek zmodyfikował wizerunek krwiopijcy. Wampiry nie mają już kłów, mogą chodzić w świetle dnia, zaczęły dbać o linię( bo coraz rzadziej spotyka się wampiry pijące ludzką krew, przerzuciły się na zwierzęcą) i nie śpią w trumnach, ponieważ według Edwarda ze Zmierzchu wampiry w ogóle nie śpią. Świat stanął na głowie. Bohaterowie Vampire Diaries, czyli Stefan i Damon są braćmi i noszącymi zbyt obcisłe koszulki wampirami. Mogliby sobie żyć spokojnie, siedząc w swoim przerażającym domu i popijając krew, lecz niestety zakochują się w tej samej dziewczynie, co prowadzi do wielu skomplikowanych problemów. Nie ma sensu rozpisywać się nad fabułą, ponieważ jest zbyt zawiła. Warto jednak wspomnieć, że świat wampirów i czarownic przedstawiony w serialu powstałym na podstawie serii powieści L.J. Smitha o tym samym tytule, może urzec widza i sprawić, że chce się wrócić po więcej. Magiczny świat zaklęć i zagadek, miasto pełne potworów, a przede wszystkim wątek romansu pomiędzy wampirem a piękną dziewczyną nie jest żadną nowością w filmowym świecie, ale jednak nadal ma swój urok. Pamiętniki Wampirów nie są serialem bardzo dobrym, ale są świetnym zabijaczem czasu w nudne popołudnia. To doskonała odskocznia od codziennych, realnych problemów. Zamiast martwić się ciężkim dniem w szkole, sprawdźcie, jakie wampirze problemy dręczą bohaterów Vampire Diaries, a od razu poczujecie się lepiej…

Wampiryczna młodzież

Żaden z wyżej wymienionych seriali, nie jest dziełem kinematografii. Jeśli w czasie wolnym macie bardziej konstruktywne zajęcia, to skupcie się na nich i nie rozpraszajcie się Plotkarą, 90210 lub Pamiętnikami Wampirów. Jeśli jednak lubicie, raz na jakiś czas, obejrzeć coś lekkiego i odprężającego, to trzy powyższe propozycje są strzałem w dziesiątkę.

Natalia Fijoł

Chciałbym żyć

2012-02-19T18:06:00.002+01:00

Pomaganie. Tak codzienny temat, że aż oklepany. Można by więc przypuszczać,iż w razie potrzeby udzielenie komuś wsparcia w miarę swoichmożliwości będzie czymś naturalnym. Niestety, problem polega natym, że chęć, a raczej odruch solidaryzowania i udzielenia się,pojawia się dopiero, gdy akcja nabiera popularności, staje sięswego rodzaju modą. Dobrym przykładem jest choćby Wielka OrkiestraŚwiątecznej Pomocy (WOŚP). W podświadomości częścispołeczeństwa wytworzył się już specyficzny tok myślenia:„idzie styczeń, trzeba będzie dać na Owsiaka”. Ciekawsze jestjednak to, że ta myśl nie zawsze przynosi radość. Dajemy z…nawet trudno to nazwać obowiązkiem. Podobnie jest też ze zbiórkążywności - ogólnopolską akcją zbierania produktów spożywczychdla potrzebujących odbywającą się dwa razy w roku (przedświętami). W tym przypadku mam jednak na myśli nie wspieranieakcji poprzez darowanie żywności, ale poprzez jej zbieranie. Częstomotywacją dla młodzieży gimnazjalnej (pozwolę sobie tak ładnieokreślić tę grupę uczniów, aczkolwiek większość z nas użyłabypewnie nieco bardziej pospolitego określenia, spoko, ja też siędziwnie czuję, nazywając ich młodzieżą, a ta obserwacja jest tymbardziej paradoksalna, że sama jeszcze parę miesięcy temu byłamjedną z nich) są tzw. punkty na plus, które zostaną im wpisane zawystanie tych czterech godzin i „wciskanie” ulotek wchodzącym dosklepu, co robione jest niekoniecznie z entuzjazmem.

My,młodzi ludzie (ale i coraz częściej dorośli ) rzadko kiedyzastanawiamy się nad samą ideą działania. Popieramy coś, bo takrobi większość. Dopiero, gdy ma nas to coś kosztować, włączasię myślenie, czy też jego pozory. Często bywa tak, że jeślimielibyśmy być stratni, to nawet nie zgłębimy zagadnienia. Poprostu dajemy temu spokój i zapominamy. Jesteśmy nieczuli. Dopieronaoczne przykłady są w stanie jakoś zadziałać na nasze sumieniei przykuć uwagę. Załóżmy, że znajdujemy się w miejscu dogodnym do obserwacji,dajmy na to poczekalnia, kolejka czy autobus miejski. Na ogółjesteśmy znudzeni czekaniem, szukamy wzrokiem czegośinteresującego, czegoś czemu moglibyśmy poświęcić uwagęchociaż na moment. Na „pierwszy ogień” idą ludzie. Analizujemywszystkich po kolei. Najpierw ogólnie, potem oceniamy każdego zosobna, biorąc pod uwagę różne kryteria. Zaczynamy oczywiście odnajciekawszych osobników- wyróżniających się, bo tacy nasnajdłużej zajmą. I na kogo padają nasze oczy? Na osobęniepełnosprawną. (Przepraszam, jeśli zabrzmiało to niedelikatnielub kogoś uraziłam, nie miałam tego na celu). Niestety, takwłaśnie jest. Tak się zachowujemy. Większe zainteresowanie budząw nas osoby różniące się od innych (najlepiej zewnętrznie).Czemu jednak mają służyć takie uwagi? Mają służyć poruszeniutematu pomocy osobom na pozór jej niepotrzebujących.

Właśnie.Pozory to coś, czym sugerujemy się w ocenie drugiego człowieka.Często jednak bywają mylne. Mimo to, niezaprzeczalnym jest fakt, iżnajlepiej do nas trafia i przekonuje to, co możemy zobaczyć. Widzącna przykład osobę na wózku inwalidzkim lub osobę niewidomą, odrazu wiemy, że jest – nazwijmy to - potrzebująca. Jednak co, jeśliwidzimy młodego, uśmiechniętego i tętniącego życiemchłopaka? Nie wierzymy, że on o to życie musi walczyć. Każdegodnia. Każdej nocy. Każdej godziny.

Mukowiscydozato choroba całego organizmu. Mukowiscydoza to płuca zatkanenadmiernym, lepkim śluzem. Mukowiscydoza to utrudnione oddychanie.Mukowiscydoza to chory układ trawienny. Mukowiscydoza toupośledzona praca trzustki. Mukowiscydoza to towarzyszka życia,wróg, którego należy poznać, aby móc zwyciężyć w walce.

Alanwalkę z mukowiscydozą toczy cały czas. Niezależnie od tego, gdziejest i co robi. Walka jest jednak nierówna. To choroba ma przewagę.Dlatego pomóżmy mu wygrać, bo stawką jest JEGO ŻYCIE".

Sposobówwsparcia jest wiele, ale to co teraz najważniejsze to – jak możnasię łatwo domyślić - zdobycie pieniędzy. Bez obaw - to nas(uczniów) nic nie kosztuje, wymaga jedynie trochę inicjatywy. Saminie rozliczamy się z podatku dochodowego, ale zapewne każdy z nasma w rodzinie chociaż jedną osobę pracującą. Porozmawiajmy zrodziną, znajomymi i zachęćmy do przekazania jednego procentu dlaAlana. „NAS TO NIC NIE KOSZTUJE, A DLA NIEGO TAK WIELE ZNACZY.”

Ktośmi niedawno powiedział, żebym nie była naiwna, bo dorosłych nieobchodzą problemy innych. Gdybym uwierzyła w te słowa, nienapisałabym tego tekstu. Wiem, że warto walczyć. Nawet, gdy braknadziei. Wierzę, że nie jestem jedyna w tym przekonaniu. Jeślichociaż jedna z was - osób to czytających - zdecyduje się przekazaćswój procent dla Alana, czy zachęci do tego kogoś jeszcze, tobyło warto.

Anna Stando

Chciałbymmarzyć

Chciałbym marzyć,mieć nadzieję,

Żesię w życiu coś podzieje...

Dobrego

(…)

AlanCeler

„Get drunk with Budge!”

2012-02-16T21:05:00.000+01:00

W sobotę (18.02.2012r.) o godzinie 19:00 w Hotelu Polanin odbędzie się koncert zespołu Budge.

Wstęp będzie darmowy.

Coś więcej o zespole:

http://www.facebook.com/BudgePZ

http://www.youtube.com/user/BudgePZ

http://www.myspace.com/budge.pz

Głos kontr-walentynkowy

2012-02-15T21:50:00.000+01:00

Budzik w telefonie jak zwykle zadzwonił za wcześnie, oznajmiając jednocześnie, że trzeba wstać i zacząć się szykować do szkoły. Znów się nie wyspałem. Trzeba coś z tym zrobić. Wreszcie dorwałem telefon i wyłączyłem natrętny dzwonek. Przypadkowo spojrzałem na datę; ot, taki odruch. 14 lutego... A więc to dzisiaj.

Naprawdę nie rozumiem, co ludzie widzą w Walentynkach. Mnie po prostu drażnią. Pikanterii dodaje jeszcze cała komercyjna otoczka wokół rzeczonego święta. Gdzie się nie obejrzysz, widzisz urocze, walentynkowe pluszaki, słodkie serduszka, przechodzące obok Ciebie parki, których widok bije w oczy bardziej niż każdego innego dnia i miłość, która ‘unosi się w powietrzu’. Wszystko to sprawia, że treść zjedzonego naprędce śniadania cofa mi się do gardła. Może jestem zgorzkniały. Może jestem samotny. Zdania nie zmienię. Nie lubię Walentynek.

Szkoła miała jednak inne plany. Walentynkowe karaoke na długiej przerwie? Żaden problem – na szczęście posiadam własny sprzęt grający i żadne ckliwe i wzruszające love songs nie zakłóciły mojego spokoju. I dobrze. Przynajmniej nie trzeba było robić z siebie pajaca, jak w zeszłym roku, ubierając się najbardziej czerwono jak się tylko da.

Nie pisałem tego artykułu z myślą o jakimś głębokim przesłaniu. Chciałem zaznaczyć jednak, że w szale tej cukierkowej atmosfery Święta Zakochanych, znajdują się osoby, które potrafią spojrzeć na nie krytycznie i bez przesadnego entuzjazmu.

Dziękuję za uwagę.

Wkrótce wystawa!

2012-02-13T20:48:00.002+01:00

Zapraszamy na uroczyste otwarcie wystawy szkolnych talentów! Próbki ich pięknych prac prezentowaliśmy w ciągu kilku ostatnich miesięcy na łamach "Stacha".

Przyszedł czas, by dzieła

Zuzi Ślusarczyk, Oli Matusiak i Marcina Czaplewskiego

zobaczyć na żywo:)

Wernisaż odbędzie się w sanatorium "PODHALE" już w piątek

17 lutego o godzinie 16.30. Nie możemy się doczekać.

Redakcja "Stacha w Podziemiach"

"... wyjmij z teczki mózg elektronowy i nad losem Szymborskiej podumaj przez chwilę"

2012-02-10T16:12:00.000+01:00

Dziwnym dla mnie zjawiskiem jest pamięć o ludziach ważnych. Wszyscy wiedzą, że ktoś taki istnieje, ale na dłuższą metę wcale się o nim nie pamięta. Jedynie grono nielicznych, bardziej powiązane z tymi autorytetami, ma w swojej świadomości zarezerwowane dla nich miejsce. Jak do tej pory wszystko wydaje się proste. Przecież wiadomo, że wszyscy ludzie nie wiedzą o sobie nawzajem. Jednak gdy przychodzi moment, że któryś z autorytetów odchodzi, pojawia się powszechny smutek i wzruszenie, a telewizja wciąż pokazuje te same ujęcia.

Nietrudno odgadnąć, że mam na myśli śmierć naszej wybitnej poetki - Wisławy Szymborskiej; śmierć, która dotknęła nas wszystkich.

Dużo można by o Szymborskiej pisać, choć ona sama częściej wolała zachować milczenie. W tym upatruje się jej największy talent – w mówieniu milczeniem, a nade wszystko w skromności. Najlepszym potwierdzeniem tego fenomenu są konferencje, w których słynna poetka brała udział. Pomimo że nie była na okładkach brukowców, nie gościła w komercyjnych programach telewizyjnych, sale zawsze pękały w szwach. Być może to zasługa jej autorytetu, w szczególności po „sztokholmskiej tragedii”(jak Szymborska nazwała otrzymanie Nobla); lecz bardziej przychylałbym się ku innej opcji. W swej niezwykłości potrafiła wyrazić to, co czuli inni. Mówiła o nas i o świecie lepiej niż my sami. Być może dlatego wielu ludziom była tak bliska.

Badacze oszacowali jej dorobek poetycki na 350 wierszy. W porównaniu do wielu innych twórców wydaje się to skromnym osiągnięciem. Sama poetka w telefonicznej rozmowie z Miłoszem powiedziała: „Moja twórczość jest jak mała płotka przy wielkim szczupaku”. Zapewne miała na myśli dorobek Miłosza, który faktycznie jest bardzo imponujący. Skoro sama poetka wypowiadała się tak o swej twórczości, i badacze jednogłośnie przyznają, że jest tych wierszy niewiele, co właściwie było w nich tak pociągającego? W końcu wyróżnienie od samego króla Szwecji i otrzymanie najbardziej prestiżowej nagrody może spotkać tylko najwybitniejszych twórców. Mówiąc językiem przemysłowym – jakość w tym przypadku przeważa nad ilością. Te 350 wierszy w zupełności wystarczyło, aby wypowiedzieć się na wszystkie ważne dla autorki sprawy. I na tym polega wielkość, aby przekazać jak najwięcej treści za pomocą jak najmniejszej ilości słów. Szymborska osiągnęła w tym mistrzostwo.

Skoro już podjąłem się pisania o tak wybitnej postaci, nie mogę nie napisać o tym, czym dla mnie są utwory Wisławy Szymborskiej. Z ręką na sercu muszę przyznać, że do niedawna była dla mnie zupełnie nieznaną poetką. Dopiero jakiś rok temu natknąłem się na kilka jej wierszy. Nie powiem też, że od razu je rozumiałem. Po każdej kolejnej lekturze z wiersza, który na pozór wydawał się zupełnie niejasny, byłem w stanie już pewne prawdy wyciągnąć. Nie wiem jak inni odbierają twórczość Szymborskiej. Spotkałem się z opiniami, że lekturze jej wierszy towarzyszy wzruszenie. U mnie jest nieco inaczej. Utwory te mnie nie wzruszają, ale wzbudzają jakieś zastanowienie, intrygują i powodują chęć głębszego poznania świata, który przecież jest tak łatwy, a jednocześnie nie do pojęcia. Dlatego właśnie szczególnie spodobał mi się wiersz… no właśnie jaki? Prawda jest taka, że nie ma on tytułu, co niewątpliwie dodaje mu tajemniczości. Zmuszony więc jestem posłużyć się incipitem: [Świat umieliśmy kiedyś…]. Oto on:

Świat umieliśmy kiedyś na wyrywki:
- był tak mały, że się mieścił w uścisku dwu rąk,
tak łatwy, że się dawał opisać uśmiechem,
tak zwykły, jak w modlitwie echo starych prawd.
Nie witała historia zwycięską fanfarą:
- sypnęła w oczy brudny piach.
Przed nami były drogi dalekie i ślepe,
zatrute studnie, gorzki chleb.
Nasz łup wojenny to wiedza o świecie:
- jest tak wielki, że się mieści w uścisku dwu rąk,
tak trudny, że się daje opisać uśmiechem,
tak dziwny, jak w modlitwie echo starych prawd.

Właśnie nauka o świecie ma w tym utworze dla mnie wartość największą. Trochę potrwało, zanim ją odkryłem; zostawiam Wam również, drodzy Czytelnicy, możliwość poszukiwań na własną rękę.

Zadziwiający dla mnie był także sposób, w jaki Szymborska pisała o uczuciach. I w tym miejscu po prostu trzeba zaznaczyć, że z pełną odpowiedzialnością można nazwać ją mędrcem. Pisząc o uczuciach u Szymborskiej od razu przychodzi mi na myśl sposób w jaki poetka opisała radość w wierszu pt. „W banalnych rymach”:

To duża radość: kwiat przy kwiecie,

konary drzew na czystym niebie,

ale jest większa: jutro środa,

będzie na pewno list od ciebie,

i jeszcze większa: drży koperta,

jak śmiesznie czytać w plamach słońca,

i jeszcze większa: tylko tydzień,

już tylko cztery dni do końca,

i jeszcze większa: to walizka

zamknęła się, gdy klękłam na niej,

i jeszcze większa: jeden bilet

na siódmą, tak, dziękuję pani,

i jeszcze większa: w taśmie okna

krajobraz mknie za krajobrazem,

i jeszcze większa: ciemniej, ciemno,

w ten wieczór już będziemy razem,

i jeszcze większa: drzwi otwieram,

i jeszcze większa: gdy za progiem,

i jeszcze większa: kwiat przy kwiecie.

- Czemu kupiłeś taaakie drogie?

I krąg się zamyka. Kwiaty zaczynają i kończą enumerację źródeł radości. Poetka pokazuje, że każda, nawet najdrobniejsza rzecz może cieszyć, a gdy jeszcze powiązana jest z osobą, którą się kocha, radość w ogóle jest bezgraniczna.

Na przykładzie Szymborskiej, jak i innych wielkich poetów czy pisarzy widać magię słowa. Sprawia ona, że twórcy są nam bliscy. Przez swój zmysł są w stanie wyczuć świat o wiele lepiej niż my. Ważne jest, aby pamiętać; nic więcej. Śmierć Szymborskiej odbiła się echem nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie. Który to już raz kolejny wybitny nasz rodak umiera i pozostawia po sobie ogromną pustkę?/ W 2004 roku Czesław Miłosz, rok później Jan Paweł II, teraz Szymborska. Z przykrością trzeba przyznać, że tracimy coraz więcej przewodników. Przypomina mi się tu następująca scena z „Lalki” Bolesława Prusa:

- Straszna rzecz! - odezwał się doktór. - Ci giną, wy wyjeżdżacie... Któż tu w końcu zostanie?...

- My!... - odpowiedzieli jednogłośnie Maruszewicz i Szlangbaum.

- Ludzi nie zabraknie... - dorzucił radca Węgrowicz.

Ludzi nie zabraknie… Byłoby to pociechą, gdyby nie mowa o oszuście i łajdaku, tanim geszefciarzu i nieuczciwym radcy prawnym. Obyśmy więc nie popadali stopniowo w przekonanie podobne do tego. Fakt, ludzi nie zabraknie, ale trzeba zatroszczyć się również o to, jakich ludzi nam potrzeba.

O Szymborskiej zapewne niejedna książka jeszcze powstanie. Być może przy okazji rocznicowych rozważań nad twórczością autorki, bądź przy obchodach roku pod jej patronatem, który z pewnością zostanie poetce przyznany. My jednak nie czekajmy na uroczystości. Już teraz wyjmijmy „elektronowe mózgi” i podumajmy chwilę nad Szymborskiej losem.

Tomasz Buczma

Śmiech? Jest dobry... tylko żebyś się nim nie udławił

2012-02-08T13:32:00.004+01:00

Luty. Czas ciepłych kurtek, czapek, szalików i niemiłosiernego mrozu, który daje się we znaki. Nikt o zdrowych zmysłach nawet nie pomyślałby o tym, żeby przyjść do szkoły w krótkim rękawku. Teraz naszym głównym zajęciem jest narzekanie: "O matko, jak zimno!".

A przecież wcale nie mamy tak źle. Przebieramy się w boksach i idziemy na lekcje do cieplutkich klas, w których aż miło siedzieć (w przeciwieństwie do tego, co działo się w listopadzie). Nikt nie zmusza nas, abyśmy stali kilka godzin dziennie przed szkołą, mając na sobie tylko cieniutkie koszule. Niestety, taki los spotkał wielu ludzi. Byli to więźniowie obozu koncentracyjnego w Auschwitz. Mężczyzn, kobiety i młodzież, którzy przeszli przez selekcję i nie trafili do komór gazowych, czekały rutynowe zabiegi, takie jak golenie głowy, odwszawianie czy tatuowanie numerów obozowych. Pierwsi więźniowie budowali baraki, osoby z następnych transportów, które zakwalifikowane zostały do pracy, musiały kopać rowy i wykonywać wszystkie polecenia kapo. Posiłkiem była czarna kawa, do której kobietom dosypywano proszek mający zastopować krwawienie miesiączkowe, na obiad wodnista zupa i dwa kawałki chleba. W każdej chwili więźniowie mogli być wywołani na plac, zwoływali ich wtedy kapo krzykami i uderzeniami twardej, drewnianej pałki. Na apele szli ubrani w pasiaki, musieli ustawić się przed budynkiem i stać przez kilka godzin, nieważne czy padał deszcz, śnieg, czy było minus 20. Takich nocy nie wytrzymywały dziesiątki ludzi. Towarzysze z baraku zagłodzonych i zakatowanych współwięźniów musieli ułożyć na stercie innych wolnych już osób, po których została tylko krucha, koścista otoczka, czekających na swoją kolej w krematorium.

Niemcy najbardziej pastwili się nad Żydami, Polakami i Cyganami, niepełnosprawnymi, starszymi, za słabymi do pracy. Uwięzieni nie byli traktowani jak ludzie. Oprawcy mówili na nich "numery", twierdzili, że są pozbawieni godności i wszelkich praw... traktowali ich jak podludzi. Aby pokazać swoją wyższość nad bezbronnymi, pastwili się podczas rozgrzewki, każąc im skakać tzw. "żabki" dookoła placu. Wielu nie wytrzymywało do południa i umierało z wycieńczenia. Kolejną formą znęcania się, był rozkaz wykonywania zupełnie bezsensownej pracy, np. kobiety musiały przenosić ciężkie kamienie z jednego końca pola na drugi. Następnego dnia, ku uciesze katów, te same kamienie niosły z powrotem. SS-mani robili wszystko, by jak największa ilość "numerów" umarła z wycieńczenia. Było kilka osób, którym udało się uciec z piekła, lecz niestety, ich wolność została okupiona życiem co dziesiątego więźnia. Dodatkową karą dla wychudzonych, schorowanych i półżywych ludzi, którzy nie zrobili niczego złego, były całonocne apele. Tych, którym szczęście mniej dopisało i zostali złapani, wieszano lub rozstrzeliwano na oczach wszystkich. Niemcy chcieli w ten sposób pokazać, że nie warto uciekać. Jeżeli człowieka nie zabił głód, choroba lub kapo, to robiła to pogoda. Setki osób zmuszone były do pracy w tragicznych warunkach. Wyobraźcie sobie, że macie kopać dół jedynie w cienkich pasiakach, podczas gdy na dworze panuje temperatura minus 30.

Dla mnie jest nie do pojęcia, jak ludzie wytrzymywali takie tortury. Od kiedy zaczęłam czytać książki o obozach koncentracyjnych i wspomnienia byłych więźniów, zmienił się mój światopogląd. Nie potrafię śmiać się, kiedy opowiadane są żarty o Żydach. Irytuje mnie, kiedy ktoś mówi o czymś, o czym nie ma zielonego pojęcia. Tematem dowcipów często jest robienie mydła z więźniów. A przecież należeli do nich również Polacy. I tutaj temat staje się bardziej poważny. Bo przecież nie będziemy śmiać się z własnych rodaków, ale z Żydów można. Nie rozumiem ludzi, który uważają, że oni są od nas gorsi.


fot. DrabikPany Press

Ignorancja osób, które lekceważą lekcję, jaką była rzeźnia w Auschwitz, coraz częściej przejawia się w kręgach młodych ludzi. A przecież w dzisiejszych czasach również istnieją obozy pracy. Chciałabym, żeby nikt nie zapominał o tym, co działo się w Oświęcimiu i innych obozach, np. takich jak Dachau. Mam również nadzieję, że każdy, kto następnym razem będzie chciał pośmiać się z wychudzonych i niewinnych ofiar, które skazano na śmierć tylko dlatego, że są takiej narodowości a nie innej, ugryzie się w język i pomyśli o kominie krematoryjnym, który był jedyną droga ucieczki z piekła, do którego bram wiodła brama z napisem "Arbeit macht frei".

Jeżeli ktoś jeszcze nie rozumie, dlaczego śmianie się z tego, że Niemcy robili z więźniów mydło jest niemoralne, odsyłam go do naszej biblioteki, niech wypożyczy "Medaliony" Zofii Nałkowskiej, może wtedy zrozumie.

Marta Szczepek

Uwaga

2012-02-04T15:18:00.001+01:00

Już dzisiaj (04.02.2012r.) o godzinie 19:30 w Sali widowiskowej Centrum Kultury odbędzie się koncert muzyczny. Wystąpią dwa koszalińskie zespoły SoulBox oraz Lipa Z Miodem.
Bilety w cenie 8 zł będzie można kupić przed koncertem.

Przydatne linki:

SoulBox

Lipa Z Miodem

Talent Marcina Czaplewskiego

2012-02-03T19:06:00.003+01:00

Dawno nie prezentowaliśmy szkolnych talentów, ale w nowym roku poprawiamy się i wracamy do tej chwalebnej tradycji. Przedstawiamy ułamek twórczości Marcina Czaplewskiego, więcej zdjęć będzie można zobaczyć na organizowanej przez Samorząd Uczniowski wystawie. Wkrótce podamy konkrety, czyli co, gdzie i kiedy...

Redakcja "Stacha w Podziemiach"

Urodziny!

2012-01-27T14:44:00.001+01:00

Każdy następny artykuł to czas i myśli zainwestowane w Stacha. Dziś po raz 140. To nasza 140 publikacja, szczególna, bowiem właśnie… skończyliśmy roczek!!! Dokładnie 365 dni temu, 27 stycznia 2011 roku po raz pierwszy tchnęliśmy życie w nowego Stacha. Odkąd przenieśliśmy gazetę do świata elektronicznego, mogliśmy publikować nasze artykuły średnio co 2-3 dni, a Wy, Czytelnicy, odwiedzaliście naszą stronę średnio 80 razy dziennie, biorąc udział w niezliczonych dyskusjach na tematy, o których pisaliśmy. A pisaliśmy o poglądach, wydarzeniach, kulturze, muzyce (i radiowęźle), filmie, bibliotece, sporcie, teatrze, zorganizowaliśmy akcję Miesiąc z Biblioteką, szkolne wybory parlamentarne, braliśmy udział w lokalnych wydarzeniach…

Pierwszy roczek. Z tej okazji życzymy sobie i Wam, abyśmy mogli nadal wspólnie się rozwijać, aby kolejne lata naszej pracy były co najmniej równie owocne jak ten. Też dziękujemy Wam, że jesteście z nami,

że mamy dla kogo istnieć!

Dziękujemy przyjaciołom redakcji, współtwórcom i administratorom strony

oraz Pawłowi za oprawę graficzną.

Redakcja "Stacha w Podziemiach"

ACTA ad acta?

2012-01-25T23:23:00.004+01:00

W ciągu ostatnich kilku dni padły dwa wielkie serwisy do dzielenia się plikami – Filesonic i MegaUpload (jego założyciel został aresztowany przez… 76 uzbrojonych policjantów). Na Wikipedii, Joe Monster, Demotywatorach i kilku innych popularnych serwisach pojawiają się złowieszcze blackouty, hakerzy blokują rządowe strony. To wszystko w akcie protestu. Przeciw czemu?

W 2006 roku Japonia i Stany zjednoczone wpadły na szlachetny pomysł zwalczania piractwa i podrabiania dóbr. W związku z tym stworzono Anti-Counterfeiting Trade Agreement, czyli po naszemu umowę handlową dotyczącą zwalczania obrotu podróbkami. Jej celem jest ustalenie międzynarodowych standardów w walce z naruszaniem własności intelektualnej.

Do projektu kolejno przyłączały się: Kanada, UE, Szwajcaria, Australia, Meksyk, Maroko, Nowa Zelandia, Korea Południowa i Singapur. 1 października 2011 r. w Tokio Kanada, USA, Nowa Zelandia, Maroko, Australia, Japonia i Korea Płd. podpisały umowę. Meksyk, Szwajcaria i Unia Europejska wstrzymały się. Ostateczny termin podjęcia decyzji to 31 marzec 2013 r.

16 grudnia 2011 UE przyjęła porozumienie. Polska ma na to czas do 26 stycznia br.

Po co powstało ACTA? Według twórców ma ono utrudnić wprowadzanie na rynek fałszywych towarów oraz ograniczyć piractwo w świecie cyfrowym. Dzięki porozumieniu zjawiska te znikną, gospodarka odetchnie, artyści zarobią i w ogóle, cytując „będzie super wspaniale”. Idea zacna. Ale i bardzo kontrowersyjna. Dlaczego? Otóż:

Po pierwsze: ACTA powstawało w TAJEMNICY przez ponad dwa lata. Było tworzone w taki sposób, aby jak najmniej podmiotów miało dostęp do negocjacji. Pominięto zwyczajowe konsultacje na forum międzynarodowym z Światową Organizacją Handlu czy Światową Organizacją Własności Intelektualnej. Zdaniem Europejskiej Koalicji Organizacji broniących praw cyfrowych (EDRi) w związku z powyższym ACTA nie spełnia podstawowych standardów demokratycznych. Tylko dzięki przeciekom (gł. od WikiLeaks 22 maja 2008 r.) opinia publiczna dowiedziała się o istnieniu porozumienia. Zatem poparcie ACTA to poparcie dla tworzenia prawa za plecami obywateli i reprezentujących ich parlamentów. Dlatego też teraz, dwa dni przed ratyfikacją dokumentu, wybuchła panika.`

Po drugie: ACTA proponuje ochronę własności intelektualnej ogromnym kosztem, bowiem obarcza odpowiedzialnością podmioty całkiem niewinne, np. nasz dostawca Internetu będzie odpowiadał za strony i treści, jakie przeglądamy, (czyli to tak, jakby poczta miała odpowiadać za treść naszych listów). Co więc zrobi ów dostawca? Ano zablokuje nam strony, które zawierają niewłaściwe treści. Choć niekoniecznie nielegalne. Dodatkowo usługodawcy (czyt. policja internetowa) będą mieli prawo do monitoringu danych przesyłanych między użytkownikami, stosując tzw. Deep Packet Inspection (technologie głębokiej analizy pakietów). ACTA obliguje dostawców Internetu do ujawniania danych osobowych internautów podejrzanych o naruszanie jego postanowień (art. 11 ACTA). Będzie to zwyczajny atak na święte prawo prywatności. Dokument utrudni także zwykłe funkcjonowanie w Internecie nawet naszemu Stachowi, bowiem dziś w Internecie można kopiować treści bez zgody autora, jeśli poda się link do strony, której dana treść pochodzi, a autor nie zastrzegł newsa. Po przyjęciu ACTA będzie to nielegalne. A Wikipedia będzie musiała zlikwidować ogromną cześć swoich materiałów…

Kto z nas nie jest piratem? Kto choć raz nie pobrał nielegalnie płytki, gry, filmu? Dlaczego to robimy? Przez skąpstwo? Złośliwość? JA nie popieram piractwa, ale w ciągu miesiąca na kulturę mogę wydać 20zł. I mam za to iść do kina, kupić płytę/grę? Gdybym MÓGŁ, nie byłbym piratem. Nawet teraz popieram zwalczanie go, ale nie w sposób, jaki proponuje ACTA, bo nie dość, że to wszystko jest niejasne i zagmatwane, to zagraża wolności.

Czy Internet jako ostatni prawdziwy bastion wolności jest zagrożony? Będziemy mieli drugie Chiny? Padnie Wikipedia? WolneMedia?
Jaki jest Wasz stosunek do ACTA? Do TAKIEGO sposobu walki z piractwem?

Coby dowiedzieć się więcej:

http://pl.wikipedia.org/wiki/Anti-Counterfeiting_Trade_Agreement

http://stopacta.pl/

http://www.facebook.com/nieACTA

Radosław Iwanek

Połczyn-Zdrój... za 100 lat?

2012-01-22T19:58:00.001+01:00

Moja mała ojczyzna. Każdy ma swoją, swój Heimat, gdzie czuje się u siebie. Gdy chodzę po ulicach, obserwuję miasto, wszystko odzywa się do mnie historią. Święta, uroczystości, jak dawniej bywało, wszystkie odprawiane na chwałę przodków. Smutek ogarnia i melancholia chwyta, gdy się w ulice zanurzam w tym mieście.

Park piękny, niespotykany nigdzie indziej w całej okolicy staje się symbolem tak słynnego miasta. Wiewiórki, sowy, inna leśna fauna są naszymi najlepszymi sprzymierzeńcami. Kwitną już drzewa, budzą się zwierzęta, które życia tchną odrobinę w te ogłuchłe lasy. Łabędzi nie ma, kaczki jeszcze płyną, może ze dwa bociany w tym roku też będą. Świat inny, świat nie do poznania. Gdzie dawna świetność i projekty marzeń? Gdy życie biło z każdego zakątka, nie było miejsca bez przyśpiewu ptaków. Jedynie światło, nie wszędzie widoczne i dzikie drzewa świadczą o piękności.

Miasto się śmieje śmiechem nienawistnym, który nie może pozostać bez echa. Piękno ulic, budowanych starannie na ozdobne wzory już dziś straciło swój urok i połysk. Przepiękne frontony nie są jak dawniej oznaką kunsztu i wyczucia czasu. Domy wokół sieją smutek i zwątpienie, a ludzie z całą pieczołowitością te uczucia chłoną. Bym był nie doszedł do tych smętnych murów, które mnie w odmęt wpędzają nieznany. Szare, osmolone od dymów uzdrowiskowego miasta są jakby symbolem otchłani.

Z odpadającym tynkiem, cegłami na wierzchu straszą nie tylko oczy kuracjuszy. Zdziwienie u ludzi znających historię na usta ciśnie im takie pytanie: „Skąd tu niemiecki na tych starych murach?”. Odpowiedź nasuwa się sama. Historia ważną jest nauką i potrzebną wszystkim, lecz ściana przez Niemców budowana w ciągu dwóch wieków winna być zmieniona. Dalej w miasto, miasto naszych marzeń. Gdzieś szyba wybita swym kantem daje jasny odblask, stos petów i butelki straszą w wielu bramach. Niczym niezmącona cisza przyzywa refleksję, która lekarstwa nigdy nie zastąpi. Gdzie radość, gdzie zabawa, gdzie ta nasza młodość? Zginęło wszystko w natłoku problemów, gdzie człowiek miejsce zajmował ostatnie.

Ludzie siwiejący, pochyleni wiekiem przemykają obok siebie prawie niewidoczni. Stróża z mrówkowca nikt nigdy nie słuchał. Teraz efekty widzimy gotowe. Już nie ludzie, już cienie chodzą po ulicach. Praca, dobrobyt i wszystko co ważne. Bez czarów. Wszędzie, ale nie tutaj. Firmy, przedsiębiorstwa, wszystkie uciekły na większe rynki, gdzie można doznać innego życia. Mieszkania stoją i zieją pustkami. Osiedla wszystkie na wpół zaludnione. Taka jest prawda, taka rzeczywistość, gdy świat się myli co do pewnych rzeczy. To już p r z e d z i m i e nasze.

Moja ojczyzna, mój dom ukochany, czy będzie inny niż ponure wizje? Powrót do niego zawsze niebezpieczny, ryzyko każdy woli omijać.

Moja mała ojczyzna. Chcę widzieć Ją wielką, chcę widzieć potężną, rozlewającą swą siłę i mądrość na cały region, na cały kraj. Czy kiedykolwiek się tego doczekam? Mimo wszystko widzę Ją potężną, widzę piękną właśnie teraz, właśnie tutaj. Gdy wchodzę w cmentarne alejki i czuję, że oni wszyscy patrzą na nas i oczekują, abyśmy ich dzieła nie zmarnowali. Wysiłek, który w to miasto włożyli, nie może zostać niewykorzystany. Sztandary powiewające na wietrze, obecne na każdej ważniejszej uroczystości są chlubą, są dumą, bez której zostajemy z niczym. Lecz same przemowy, same wystąpienia nie wystarczą, trzeba zapału i siły, aby to, co mamy najcenniejszego, uczynić jeszcze cenniejszym i piękniejszym i z godnością usiąść, by użyć zasłużonego odpoczynku.

Tomasz Buczma

Od Redakcji: Tekst ten powstał w odpowiedzi na konkurs organizowany przez Portal Polczynzdroj24.p.

SZCZEGÓŁY KONKURSU

A Wy, Drodzy Czytelnicy, jak wyobrażacie sobie nasze miasteczko za 100 lat? Czy ma jakąś szansę na rozwój? Czy zestarzeje się wraz z mieszkańcami, którzy nie wyemigrują za granicę w poszukiwaniu pracy? Czy widzicie tu dla siebie perspektywy?

Hurrrrra!

2012-01-19T16:20:00.002+01:00

Trzydzieści tysięcy. Kolejna okrągła liczba oznaczająca ilość wejść, a stanowiąca odzwierciedlenie Waszego zaufania dla nas, Redakcji. Długie godziny naszej pracy zostały dziś docenione po raz 30 000. Ten sukces jest także siłą napędową dla motoru naszej pracy, bowiem będąc docenianym, publikuje się z przyjemnością. Dziękujemy i życzymy sobie oraz Wam jeszcze co najmniej kilku zer więcej!

Redakcja "Stacha w Podziemiach"

INNI

2012-01-16T12:03:00.008+01:00

Dwudziesty pierwszy wiek daje nam coraz więcej możliwości w różnych dziedzinach. Najbardziej widać to w motoryzacji, nowych technologiach, firmach, które podbijają rynki i prześcigają się nawzajem w ulepszaniu swoich wynalazków. Jednak nie tylko korporacje dążą do jak najbardziej wydajnych i efektownych zmian. Również ludzie, wykorzystując coraz to nowsze metody, kreują swoje ciało w przekonaniu, że efekt powali wszystkich na kolana.

Bardzo wielu młodych ludzi decyduje się na różnego rodzaju modyfikacje. Jedne są bardziej kontrowersyjne, a drugie mniej. Na początku chciałabym opisać te "straszniejsze". Sporządziłam pewnego rodzaju listę zabiegów, które moim zdaniem zasługują na miano szalonych, wręcz można powiedzieć, maksymalnie idiotycznych, a czasami nawet niebezpiecznych dla zdrowia. Istnieją strony internetowe, na których skatalogowane są i sfotografowane najbardziej ekstremalne modyfikacje ciała, jakie był w stanie wymyślić człowiek. Nie radzę na nie wchodzić ludziom o słabych nerwach. Pomysły na samookaleczanie się często są ekstremalnie drastyczne.

Według mnie jedną z najbardziej kontrowersyjnych zmian jest skaryfikacja. Jest to jedna z form, które przeciwstawiają się stereotypom, bo przeważnie ludzie wstydzą się blizn i zostawiają grube pieniądze w gabinetach chirurgicznych za zabiegi mające usunąć niechciane "pamiątki" po wypadkach. Tatuaże bliznowe stają się coraz bardziej popularne, warto zaznaczyć, że zostaną już one do końca naszego życia na ciele, no chyba że ktoś po kilku latach się rozmyśli, wtedy zostaje mu już tylko przeszczep skóry. Ktoś może powiedzieć, że motyw skaryfikacji występował już wcześniej, np. u plemion indiańskich czy u innych kultur przejawiających się na terenie Ameryki Południowej. Owszem, ale dla kilku stet mieszkańców szałasowej wioski, która jest kompletnie odcięta od cywilizacji, jest to forma pewnych rytuałów czy przeistoczenia się z chłopca w mężczyznę. Natomiast we współczesnym świecie bardzo często kieruje nami głupota i chęć wpasowania się do obowiązującego trendu. Z pewną odpowiedzialnością stwierdzam, że osoba, która decyduje się na to okaleczenie, na pewno nie grzeszy mądrością i rozsądkiem.

Ofiara skaryfikacji

Drugą formą modyfikacji są implanty podskórne. Postanowiłam umieścić je na tym miejscu ze względu na to, że można je wyciągnąć, natomiast tatuażu bliznowego tak łatwo usunąć się nie da. Bez wątpienia wzbudzają one największe emocje w społeczeństwie, najczęściej są one negatywne. Stanowią rodzaj pewnego tabu, ludzie, którzy je posiadają, bardzo często należą do grup, które maksymalnie wyróżniają się z szarego, otaczającego je świata. Osoby posiadające implanty rogów są intensywnie prześladowane. Gdy tylko pojawią się na ulicy, zaraz nazywane są szatanami lub satanistami. Wiele z nich decydowało się na usunięcie wszczepionych kulek czy rogów tylko ze względu na presję, jaką wywierało na nie społeczeństwo.

Taki jest efekt wszczepienia implantów

Kolejną forma modyfikacji są tatuaże. W dzisiejszych czasach są one nie tyle popularne, co wręcz powszechne. W tej grupie jak i prawdopodobnie w każdej z powyższych można wyróżnić skrajne formy tatuażu jak i normalne, nie wzbudzające kontrowersji. Mam tutaj na myśli np. zombie boya, który właśnie poprzez swój wygląd stał się popularny. Jestem pewna, że pieniądze, które w okresie 2 lat zarobił Rick Genest (tak nazywa się zombie boy) za 20 lat będzie wydawał w klinikach plastycznych na naciąganie skóry i inne zabiegi powstrzymujące starzenie się i jednoczesne oszpecenie jego ciała, do którego przyczynią się pomarszczone tatuaże. Moim zdaniem niedługo i tak wszyscy o nim zapomną, gdyż z pewnością pojawi się ktoś inny żądny sławy, który przebije go swoją "dziwnością". Osobiście nie mam nic do tatuaży, dobrze wykonane fajne motywy naprawdę przyciągają wzrok i ozdabiają ciało.

Ostatnią możliwością modyfikacji ciała jest piercing. Począwszy od zwykłych dziurek w płatkach uszu, można skończyć na nadgarstku. Dziedzina ta jest naprawdę nieograniczona... co rusz powstają nowe miejsca, które ktoś zdecydował sobie przekłuć. Jeżeli chodzi o kontrowersje, jakie mogą wzbudzać kolczyki, to nie są one tak duże jak w przypadku implantów czy tatuaży, ale istnieją. Zrobiłam sobie w tamtym roku industriala i tez spotkałam się wiele razy z osobami, które zabijały mnie wzrokiem. Form modyfikacji jest bardzo wiele. Powyżej wymieniłam tylko te najbardziej znane. Powodami popychającymi ludzi do zmiany swojego wizerunku mogą być manifestacja swojej tożsamości bądź chęć upamiętnienia jakiegoś zdarzenia, które odegrało dużą rolę w życiu. Warto jednak pamiętać o konsekwencjach naszego wyboru, które mogą pozostać z nami do końca życia.

Marta Szczepek

Krótki poradnik dla niewiedzących… jak dyskusję należycie prowadzić

2012-01-10T16:45:00.001+01:00

Odkąd prawie rok temu Stachu wkroczył w wymiar elektroniczny, dana nam została wspaniała możliwość wyrażania swych opinii bezpośrednio pod artykułem. Na bieżąco możemy przedstawiać swe argumenty i ich bronić. Rozmawiać, dyskutować. Jednak, jak pokazał nam ostatni incydent, nie każdy potrafi lub raczej nie każdy chce właściwie wykorzystać to, na co pozwala Stachu.

Najważniejsze: anonimowość. Nie wprowadzamy konieczności rejestracji, bo to tylko utrudniałoby współpracę. Nie ma nawet konieczności podawania nicka. I wielu z tego korzysta. A niektórzy niestety nadużywają. Podszywanie się pod kogoś, kim się nie jest, prócz tego, że jest zabronione przez prawo, to także jest cholernie nie w porządku wobec zarówno danej osoby, jak i ogółu rozmówców.

Wolność słowa. Zacna możliwość, dzięki której w dyskusji możemy być sobą bez strachu o konsekwencje. Ale szanujmy również wolność słowa innych użytkowników. Wiąże się z tym kolejna niezbędna kwestia, czyli szacunek dla godności każdego człowieka: nigdy nie atakujemy personalnie osób, pod żadnym pozorem nie ośmieszamy, ale merytorycznie dyskutujemy o ich wypowiedziach. Jeśli już musimy komuś zarzucić coś ad personam, koniecznie trzeba zrobić to w sposób rzetelny, kulturalny oraz podać dokładne argumenty dla swojego stanowiska.

Powyższe zasady są tak proste, że nie można ich nie przyswoić. Wierzymy, że od teraz nasze wymiany zdań będą jeszcze bardziej owocne, oczywiście pozytywnie, a my nigdy nie będziemy musieli stanąć przed dylematem, czy nie podjąć kroków, które ograniczą nam tę drogą wolność, jaką mamy teraz.

Z poważaniem

Redakcja "Stacha w Podziemiach"

...

2012-01-05T19:04:00.006+01:00

Przedstawiamy część drugą wywiadu, który został przeprowadzony z uczestniczkami IV Powiatowego Konkursu Poezji i Piosenki Niemieckiej. Wywiad przeprowadził Filip Świątkowski, przepytane zostały Martyna Matysek i Marta Michalska.

Filip Świątkowski: Z jakim nastawieniem jechałaś do Świdwina, spodziewałaś się wysokiego miejsca?
Marta Michalska: Jechałam tam bez jakiejś wielkiej determinacji i to mi chyba pomogło, bo dzięki temu w ogóle się nie stresowałam, wyszłam na środek sali, powiedziałam wiersz i usiadłam, potem okazało się, że zajęłam drugie miejsce, było to dla mnie ogromne zaskoczenie. Nawet przez chwilę nie pomyślałam o tym, że mogę odnieść sukces.
F.Ś.: Dlaczego Goethe?
M.M.: Dlaczego Goethe? Ponieważ jest mi najbliższy z niemieckich pisarzy. Wybrałam wiersz "Nähe das geliebten" dlatego, że z niego aż kipią emocje, jest bardzo osobisty, ale zarazem uniwersalny, bo wielu ludzi może odnieść go do własnych przeżyć.
F.Ś.: Jak oceniasz prace organizatorów, co sądzisz o samej atmosferze pomiędzy uczestnikami konkursu?
M.M.: Jeżeli chodzi o zorganizowanie, to mogę powiedzieć tylko że organizatorzy spisali się na 5. Postawiliśmy im spore wymagania, zespół z naszej szkoły potrzebował nagłośnienia, pomimo tego, że wcześniej organizatorzy nie brali tego pod uwagę, wszystko udało im się zorganizować. Panowała tam miła atmosfera, nie wyczuwało się w powietrzu realizacji, a raczej tzw. zdrową konkurencję. Myślę, że zawdzięczamy to dzieciom ze szkół podstawowych, które wyśmienicie rozładowywały napięcie.
F.Ś.: Werdykty jury wielokrotnie budzą sporo kontrowersji... Z przebytych rozmów wnioskuję, że i ta decyzja była szeroko komentowana. Jakie są Twoje odczucia?
M.M.: Decyzja jury w sprawie konkursu piosenki była jedną rzeczą która mi się nie podobała, uważam, że ich werdykt był bardzo, niesprawiedliwy, bo pierwsze miejsce należało się wykonawcom z naszej szkoły, ale jest to tylko moje zdanie.
F.Ś.: Dziękuję za rozmowę.
M.M.: Ja również.

Johann Wolfgang von Goethe

Nähe des Geliebten

Ich denke dein, wenn mir der Sonne Schimmer
Vom Meere strahlt;
Ich denke dein, wenn sich des Mondes Flimmer
In Quellen malt.

Ich sehe dich, wenn auf dem fernen Wege
Der Staub sich hebt;
In tiefer Nacht, wenn auf dem schmalen Wege
Der Wandrer bebt.

Ich höre dich, wenn dort mit dumpfem Rauschen
Die Welle steigt.
Im stillen Haine geh' ich oft zu lauschen,
Wenn alles schweigt.

Ich bin bei dir, du seist auch noch so ferne,
Du bist mir nah!
Die Sonne sinkt, bald leuchten die Sterne.
O wärst du da!

Szkolna Wigilia. Fotorelacja

2012-01-03T21:48:00.002+01:00

W trakcie ostatniego tygodnia przed Bożym Narodzeniem nasza szkoła świętowała. Trwały koncerty karaoke, odbyły się konkursy na najlepiej ubraną klasę, najbardziej pomysłowe życzenia świąteczne i najpyszniejsze wigilijne pierogi. Wyniki już wkrótce... W czwartek na sali gimnastycznej po przełamaniu się opłatkiem w klasach gremialnie zaśpiewaliśmy najpopularniejsze kolędy.

Autorką fotografii jest Marta Czajka.

Redakcja "Stacha w Podziemiach"

Precz Szatanie!

2011-12-28T19:31:00.002+01:00

W tym artykule spróbuję stoczyć batalię ze stereotypami, z przykrym, fałszywym obrazem, zupełnie nietrafionym przekonaniem, które niejednokrotnie raniło także mnie. Zjawisko, o którym pragnę powiedzieć, jest bardzo popularne, potrafię przymknąć oko na osoby starsze, ale kompletnie nie rozumiem ignorancji wśród przebojowych osiemnastolatków!

Często spotykam ludzi, u których słowo „rock” wywołuje serię skojarzeń: zło, nieprawość, bestialstwo, szatan, piekło, grzech. Słuchacza muzyki rockowej wyobrażają sobie oni jako dziwacznie wyglądającego chuligana, dręczącego bezbronne staruszki i dzieci, którego najlepszymi kolegami są piwo i inne używki, a w swoim pokoju ze ścianami pomalowanymi na czarno w kąciku zbudował ołtarzyk, przy którym czci szatana. Być może odrobinę przesadziłam, ale chyba każdy, kto słucha muzyki zaszufladkowanej jako rock, może potwierdzić, że zdarzyła mu się sytuacja, w której usłyszał, że jest dzieckiem Złego lub chociaż komentarze, jakoby muzyka, której słucha, była płytka, nic nie wnosiła, nie miała najmniejszego przesłania, a tym samym sensu.

Szablon ten jest absurdalny! Aby to udowodnić, chciałabym wam wspomnieć o pewnym podgatunku muzyki rockowej, który nie ma nic wspólnego z tą złą sferą, a wręcz przeciwnie, jest jej całkowitym zaprzeczeniem. Rock progresywny. Wszyscy ci, którzy przyczyniają się do kreowania i przedłużania tego fatalnego wizerunku fana rocka, powinni dowiedzieć się, czym jest ta kategoria i skonfrontować ją ze swoimi przekonaniami.

Nie chcę bawić się w encyklopedię i próbować definiować, bo chyba nie wyszłoby z tego nic dobrego, zamiast tego przedstawię wam album, który moim zdaniem w pełni rozwija pojęcie rock progresywny.

„Close to the edge” wydany w 1972 roku przez brytyjską grupę Yes. Wydaje mi się, że każdy, kto nazywa siebie słuchaczem muzyki rockowej, choć raz odtworzył tę płytę, powszechnie uznawana jest za najlepszą w dorobku zespołu i stawiana w ścisłej czołówce prog rocka.

Za każdym razem, kiedy ją uruchamiam, na nieco ponad 30 minut przenosi mnie do innej krainy. Na krążku znajdują się trzy utwory. Pierwszy, tytułowy „Close to the edge” zrobił na mnie największe wrażenie. Nigdy wcześniej ani później nie słyszałam czegoś takiego. Muzykom w 18 minutach jego trwania udało zamknąć się dosłownie wszystko od miażdżącego słuchacza chaosu do kojącej, idealnej harmonii. Utwór wielokrotnie poddawany był dogłębnym analizom przez wytrawnych krytyków, chyba wszystko zostało o nim powiedziane, dlatego napiszę, czym jest on dla mnie. Przede wszystkim niezawodną odskocznią od rzeczywistości i chyba niewyczerpanym źródłem fascynacji, każdy kolejny seans z utworem przynosi coś nowego, zwraca moją uwagę na inny element, dochodzę do wniosku, że nigdy mi się on nie znudzi, zawsze odkryje przede mną coś nowego, dlatego sama myśl o nim budzi we mnie ekscytację. „Close to the edge” to nie koniec. Po nim następuje utwór „And You and I” kompozycja znacznie krótsza i bardziej statyczna, zawsze uspokaja moje skołatane emocje po wielkim poprzedniku, dlatego jest dla mnie niezbędna, po drugie stanowi ciąg dalszy pokazu umiejętności wszystkich członków zespołu. Na koniec pozostaje "Siberian Khatru” utwór z pazurem, zupełnie inny niż dwa wcześniejsze, mogę nazwać go smakowitym deserem po naprawdę wytrawnym posiłku.

Grupa Yes

Jeżeli jesteś jedną z osób, które z różnych powodów mają opisywane przeze mnie na początku spojrzenie na kręgi obracające się wokół rocka i wywodzącego się od niego metalu, zachęcam Cię do poświęcenia 30 minut na album „Close to the edge”, jestem przekonana o tym, że jest on w stanie załagodzić nawet najbardziej krytyczne podejście. Mam tylko jedną radę: aby usłyszeć, trzeba słuchać.

Marta Michalska

Nasi Drodzy Czytelnicy!

2011-12-22T17:28:00.002+01:00

Święta nadeszły. Wreszcie. Albo już.

W każdym razie piękny czas, z okazji którego życzymy Wam, aby tegoroczne Boże Narodzenie było pozytywnie wyjątkowe, pełne radości i domowego ciepła. I prezentów, które będziecie mogli tylko miło i długo wspominać. Życzymy, abyście wolni od zmartwień codzienności mogli spędzić ten okres.

Po Świętach nadchodzi Nowy Rok. Życzymy, aby był on dla każdego z Was co najmniej lepszy od minionego, wyłącznie rozwojowy, by przyniósł radość i spełnienie tego, o czym najbardziej marzycie.

Wesołych Świąt i najlepszego życzy

Redakcja "Stacha w Podziemiach"

Wydawnicze subiektywne roku podsumowanie przez Radosława Iwanka dokonane

2011-12-20T22:04:00.006+01:00

Rok 2011 – rok obfitujący w wiele ważnych dla świata zdarzeń: kataklizmy, operacje wojskowe, kryzysy. To także rok wielu głośnych premier. I, moim zdaniem, niestety tylko głośnych, bo, poza dosłownie kilkoma perełkami, tegoroczne premiery nie znaczą dla mnie wiele. Mój ulubiony film nadal pochodzi z roku 1997, gra z 2010, książka z 2003. Tegoroczne premiery dla mnie nie wniosły nic szczególnego.

Nie lubię porównywać rzeczy z różnych kategorii i wstawiać ich do jednego zestawienia, bo czuję się trochę tak, jakbym robił wspólną klasyfikację generalną dla NASCAR i kartingu. Dlatego nie przyznaję konkretnych miejsc, a kolejność, w jakiej prezentuję kolejne tytuły, nie ma najmniejszego znaczenia.

Zatem zapraszam:

Wiedźmin: Zabójcy królów. Świetny erpeg bazujący na „Wiedźminie” Andrzeja Sapkowskiego, stanowiący kontynuację pierwszej części gry o przygodach najemnego zabójcy potworów – Geralta z Rivii. Za co pierwsze miejsce? Przede wszystkim za wielką nieliniowość, klimat i teksty. Dzięki temu gra wciąga na długo. Zdecydowanie polecam.

Drive (reż. Nicolas Winding Refn). Zdecydowanie jeden z najlepszych filmów tego toku. Opowieść o kierowcy na usługach bandytów, który zakochuje się w pewnej kobiecie, a gdy jej mąż wychodzi z więzienia i wpada w kłopoty, drajwer postanawia mu pomóc. Jednak Coś nawala i zaczynają się kłopoty. Z każdą minutą jest coraz gorzej. Mocny, brutalny i wzruszający.

Drwal Michała Witkowskiego. Pierwszy kryminał tego autora. Opowiada o człowieku, który wyjechał nad Bałtyk, do zapomnianego po sezonie ośrodka wypoczynkowego, gdzie wpada na trop zaginionej dawno temu piękności i wszczyna śledztwo, ciągnące za sobą lawinę mrocznych tajemnic i niespodziewanych namiętności.

Była gra, książka i film, czas na muzykę, ale jako że każdy ma swoich ulubionych wykonawców i gatunki, a nowych odkryje sam, gdy przyjdzie na to czas, zatem po prostu jednym tchem wymienię to, co spośród tegorocznych premier najbardziej przypadło mi do gustu: Hans Solo – 8, Fugol – Księga, Soundtrack z Assassyn’s Creed Revelations, 2Pac – Eternal Legends, Machine Head – Unto the Locus, Alice Cooper – Welcome 2 My Nightmare.

Skóra, w której żyję (reż. Pedro Almodóvar) - Co czyni człowieka psychicznie kobietą lub mężczyzną? Czy umysł podlega sobie czy może dyktaturze ciała? Almodóvar podejmuje się karkołomnej próby zgłębienia istoty ludzkiej tożsamości.

Assassyn’s Creed: Bractwo – ale nie gra (bo wydawanie co pół roku praktycznie tej samej gry, jeno z inną fabułą to przeginka…). Natomiast na książkę na podstawie gry jak najbardziej warto zwrócić uwagę. Jest kontynuacją wydanej przed rokiem i stanowi ciekawe uzupełnienie dla gry, dodając jej uczuć. Moim zdaniem nawet jest pozycją obowiązkową dla każdego, kto elektronicznego assasyna ma już za sobą.

The Elder Scrools V: SKYRIM. Zaraz po Wiedźminie, to druga najlepsza gra RPG kończącego się właśnie roku. Ogromna, mająca przyćmić wszystkie inne… Gdyby nie to, że sam wątek fabularny można ukończyć w 2 godziny i 16 minut, bez wątpienia okrzyknąłbym ją tytułem roku (tak, jak kilka dni temu zrobiono na Video Games Awards). Ale zdecydowanie polecam każdemu, kto ceni sobie dobre erpegi.

www.youtube.com/watch?v=PjqsYzBrP-M TESV:S

Saints Row: The Third – to tak, skoro już o grach mowa. SR3 to tytuł balansujący na granicy dobrego smaku i sprośności. O tym, że nie każdy ją polubi świadczy już sama koncepcja: twórcy (THQ) stwierdzili, że wielkie studia zbyt poważnie podchodzą do tworzenia gier i… zrobili grę niepoważną, ale całkiem zacną. Warto zobaczyć, choćby, jako ciekawostkę, coby odpocząć od reszty „poważnych” problemów z gier.

Ksiądz – „Zawsze istnieli ludzie. I zawsze istniały wampiry. Od początku istniał między nimi konflikt” tak zostajemy wprowadzeni do fabuły filmu, który (całe szczęście) nie ma nic wspólnego z jakimiś Edłordami itp. To opowieść o Księdzu, czyli wojowniku walczącym z wampirami niszczącymi ludzkość. Produkcja ta trafia do zestawienia jako alternatywa dla wielkich filmów o wielkich sprawach. Bajeczka, ale bardzo poprawnie zrobiona.

Minecraft. „Brzydki jak noc. Prosty jak budowa cepa. Bez samouczka. Bez fabuły. Wiecznie nieukończony(…), a jednak kupowany przez miliny.(…) Jeśli za pół roku będzie wyglądał zupełnie inaczej niż dziś, stojąca za nim idea nie przestanie pociągać i zadziwiać. Nie ma na to szans”* Jesteśmy siłą kreacyjną w pikselowym świecie i tworzymy. Piksel do piksela i mamy imperium… Świetna gra wykorzystująca nasze pokłady inwencji, w żaden sposób nieograniczająca kreatywności gracza.

Coś się sporo rozpisałem o grach, ale prawda jest taka, że książki, częściej niż te najnowsze, czyta się te wydane w przeciągu kilku(nastu) lat. Z filmami mam tak samo: w tym roku więcej niż gorących premier obejrzałem filmów z lat poprzednich (szczególnie z ostatnio obejrzanych podobał mi się „Człowiek na linie”, „Gran Torino”, „Jonah Hex” i… „Siedmiu Samurajów”). Muzyka – tu z kolei mam swoich ulubionych twórców, którzy albo już nie tworzą, albo akurat w tym roku nic nie wydali. Co do gier natomiast, to jest tak, że gra się generalnie w to, co nowe, a premiery następują bardzo szybko.

Na co najbardziej czekam w 2012?

Na czwartą cześć „Pana Lodowego Ogrodu”, na film „Dziewczyna z tatuażem” i komiks „Neo” Aronofskyego, na Mass Effect 3 i Thiefa 4. Ale generalnie tak prawdziwie czekam tylko na „Pana Lodowego Ogrodu”, żeby nie było później „tyle czekałem, miało być super wspaniale, a jest lipa”. Wolę liczyć na zaskoczenie. Pozytywne.

* Fragment recenzji autorstwa enkiego w CD-Action 01/2012.

Christmas szał

2011-12-19T18:10:00.000+01:00

Jak tam, kupiliście już prezenty? Nie?! Jak to możliwe, chyba nie zapomnieliście?

Tak, głupie pytanie. Przy wszechobecnym teraz szale świąt jest to przecież niewykonalne. Nie ma najmniejszej szansy, żeby przejść niepostrzeżenie koło wielkiego bałwana na sklepowej szybie, sztucznej choinki, migoczących światełek czy kartonowej głowy Mikołaja. Choćbyśmy nie wiem jak chcieli, one i tak nas zauważą i będą się gapić, obserwować. Może się wydawać, że to my niepotrzebnie zwracamy na nie uwagę, bo przecież co one mogą? Głupie ozdoby. Tak naprawdę mamią nas, manipulują nami, wykorzystując słabość do nowości i wszystkiego, co się świeci. Jak bardzo jednak by to wszystko kolorowe i fajne nie było, to czy i tak - czy to nie lekkie przegięcie, a listopad to nie zbyt wczesna pora na podobne praktyki? Wiem, że już praktycznie koniec grudnia i tym samym roku, a święta już za kilka dni, toteż na tego typu przemyślenia lekko późnawo, ale czy naprawdę tylko mi te wszystkie przedwczesne ozdoby działają na nerwy?

Gdy przechadzam się ulicą w listopadzie (listopad - miesiąc jesienny) ręce mi opadają, kiedy w deszczu na szybie marketu widzę wielkiego bałwana i pseudochoinkę co chwilę naprawianą, bo jej łańcuchowe gałęzie opadły. Ani się to nie komponuje z pogodą, ani nie nastraja świątecznie. Jedyne co, to przyczynia się do falstartu w pogoni za nie zawsze udanymi prezentami i rozmaitymi promocjami na przeróżne produkty. Niektórzy ludzie mają to skrzywienie, że widząc przecenę, automatycznie przekonują sami siebie, że niezaprzeczalnie im się to opłaca. Udając się do sklepu w poszukiwaniu np. masy makowej, przy odrobinie szczęścia w miarę sprawnie znajdują półkę, z której poszukiwany produkt wabi zagubionego klienta. Tak! Jest promocja! "Kup dwie puszki, a trzecią dostaniesz gratis!" Biorą trzy, płacą za dwie, a potrzebują tylko jednej. Żeby wykorzystać dwie pozostałe, najwyżej się dokupi tego, co potrzeba. Trudno, że już nie po promocji. Ważne, że z masą makową się udało.

Podobnie rzecz ma się z prezentami. Między innymi właśnie przez tę sklepową nagonkę zapominamy o prawdziwej istocie obdarowywania - a co za tym idzie - i o prawdziwej istocie Bożego Narodzenia. Upodabniamy się do obywateli tak wspaniałego kraju jak USA, dla niektórych utożsamianego z Eldorado. Kupujemy prezenty dla samych prezentów i to one stanowią tak naprawdę główny punkt rodzinnego spotkania. Opieramy się na przekonaniu, że to coś materialnego - co i tak potem leży gdzieś nieużywane - będzie najodpowiedniejsze. Nawet jak już się podejmiemy wysiłku zrobienia czegoś ambitnego, to umyka nam, że naprawdę dobry prezent powinien uszczęśliwić nie tylko jego odbiorcę, ale również nas, którzy go dajemy (czytaj: radość dawania). Nie zawsze jednak tak jest, ale to właśnie za sprawą tego, że prezenty robimy, bo "wypada coś dać", a nie z potrzeby serca. Moim zdaniem w takim wypadku lepiej już nic nie robić, szkoda zachodu.

Wracając jednak - już na zakończenie - do bożonarodzeniowego przepychu. Pewnie znalazłoby się wielu jego zwolenników sądzących, że jest potrzebny, a bez niego święta nie miałyby już tego klimatu. Z tym niestety jestem się w stanie zgodzić. Choć nie przepadam za tym całym szaleństwem (tutaj mam na myśli nie tylko manię zakupów, ale i wspomniany wcześniej przez Martę Szczepek "Świąteczny Top 5" ), to niezaprzeczalnym faktem jest, że gdyby nie ono, znaczna część z nas o świętach przypomniałaby sobie może tydzień przed. Wtedy to dopiero byłby Meksyk!

Dziękuję za poświęcenie chwili na mój tekst. Niech moc "Last Christmas" będzie z Wami :)

Ania Stando Ia

Liryka, liryka...

2011-12-16T16:00:00.002+01:00

Po zmaganiach z I maturą próbną cała, zdrowa i w świetnej formie wraca do nas Natalia Konopacka.

Przedstawiamy również tekst Mai Gorochowik, która zdobyła II miejsce - Srebrny Gont - w tegorocznej edycji Konkursu Poetyckiego im. St. Missakowskiego w Świdwinie. Gratulujemy!!!

Redakcja "Stacha w Podziemiach"

* * *

Przygnieciona ciężarem

Zadań

Siedzę i myślę.

Bezsilna wobec życia

Wobec trudnych reguł

Jakie stawia.

Sama

A jednak jak inni

Błądzę po lądzie

Na morzu się gubię

Szukając własnego

Natalia Konopacka

***

Dum dum. Pauza. Dum dum. Pauza. 

Dum dum. Pauza.

Nogi. Skręcają. Na prawo. Na lewo. I ludzie.

Wciąż wrzeszczą. Uciekaj! Uciekaj!

Bo Polska. Upada. I krwawi. I mdleje.

Dziękuję. To dla mnie: o wiele za wiele!

I rozum. Wciąż mówi. Trzeba perspektywy.

A wiersze. To wiersze. To tylko litery.

Bo serce. Nieważne. Na chleb nie zarobi.

W pysk nie przyłoży. Gdy zajdzie potrzeba.

A z groszem. Dziś nawet. I serca nie trzeba.

Pauza. Dum dum. Pauza. Dum dum.

Pauza. Dum dum.

         Maja Gorochowik

Zagłosujmy na połczyńskie przedszkolaki !!!:)

2011-12-14T19:41:00.002+01:00

Ta informacja pojawiła się w naszej szkole już jakiś czas temu, jednak świadom, że nie wszyscy zwracamy szczególną uwagę na wciąż pojawiające się ogłoszenia, zdecydowałem się napisać o tym tutaj, licząc także na zaangażowanie w tę sprawę osób spoza naszej szkoły. Otóż, połczyńskie Przedszkole Samorządowe nr 2 "Pod Jarzębinką" bierze udział w ogólnopolskim konkursie plastycznym Akademii Aquafresh pt. "MOJE PRZYGODY W KRAINIE ZDROWYCH ZĄBKÓW". Jest to konkurs dość nietypowy, ponieważ o wygranej danego przedszkola decydujemy my - internauci. Ta praca, która zdobędzie najwięcej głosów, wygrywa, a jest co wygrać... jak informuje nasza główna połczyńska strona internetowa:

http://www.polczyn-zdroj.pl/content/view/903/29/

zdobywca nagrody pierwszego stopnia otrzyma plac zabaw wartości 20 000 zł!!! Nasze przedszkole przeszło już etap eliminacji, ponieważ tylko 100 wybranych przez jury prac mogło wziąć udział w tym głosowaniu.

Przegraliśmy już bój o plac zabaw Nivea na jej stuletnie urodziny, więc wygrajmy Akademię Aqufresh, choć czasu pozostało niewiele, głosowanie trwa do 19 grudnia (poniedziałek) do godziny 10, ale spróbować warto...

Poniżej parę instrukcji, jak poprawnie oddać głos.

Należy:

-wejść na podany link http://www.akademia-aquafresh.pl/

-kliknąć czerwony "dymek" przy Pastusiach,

-w wyszukiwarce w drugim okienku "miejscowość zawiera" wpisać "Połczyn Zdrój" i opcje "szukaj". Co ważne, nazwę miejscowości wpisujemy BEZ MYŚLNIKA!!!

-później kliknąć przycisk "Głosuję",

-wpisać swój adres e-mail,

-i zalogować się na swoją pocztę, aby odebrać link potwierdzający udział w głosowaniu.

Trzeba kliknąć na podany link, ponieważ tylko wtedy głos zostanie uznany.

Filip Świątkowski

30. rocznica wprowadzenia stanu wojennego

2011-12-13T10:44:00.003+01:00

Dziś mija 30 lat od pamiętnej nocy 12/13 grudnia 1981, kiedy generał Wojciech Jaruzelski ogłosił wprowadzenie stanu wojennego. Jest to ważna data, którą powinien pamiętać każdy, kto czuje się Polakiem.

Oto link do przemówienia:
http://www.youtube.com/watch?v=wKGH7qMjAiw&feature=related

Przemówienia, które otworzyło dla Polaków ten jakże trudny okres...

Chris Niedenthal: "Zbliżając się do Puławskiej zobaczyłem nagle coś, co było kompilacją wielu symboli: kino Moskwa, Czas Apokalipsy, tytuł filmu Coppoli, wóz opancerzony i żołnierze..."

Redakcja "Stacha w Podziemiach"

Świąteczny TOP 5

2011-12-11T17:51:00.000+01:00

Myślę, że wiele osób zgodzi się ze mną, jeśli zaliczę okres Bożego Narodzenia do najfajniejszych w roku. Cały nastrój, jaki towarzyszy przedświątecznym przygotowaniom, wprowadza nas w radosny stan i powoduje wydzielanie się endorfin. Również oczekiwanie i ciekawość, co zastaniemy pod choinką, stwarzają niepowtarzalny klimat. Są jednak we współczesnym świecie rzeczy, które mimo tego, że kojarzą nam się ze świętami, sprawiają, że na twarzach pojawia się znaczący grymas lub z ust wydobywa się tradycyjne wyrażenie: ,,znowu to?!''. To różnego rodzaju piosenki, filmy czy reklamy. Postanowiłam sporządzić listę świątecznych szlagierów, które są już tak, mówiąc potocznie, oklepane, że wywołują uczucie żenady, a w skrajnych przypadkach - zdenerwowanie.

1.,,Kevin sam w domu'' - film, który co roku pojawia się na antenie Polsatu, z tego też względu ma swoich przeciwników twierdzących: ,,ile razy można oglądać to samo?''. Jednak jest on tak popularny i lubiany, że ma rzeszę fanów, którzy zawsze gromadzą się przed telewizorem i mimo tego, iż wiedzą, co wydarzy się za chwilę, z uśmiechem komentują i czekają, co stanie się później. Z tego, co mi wiadomo, w tamtym roku planowano nie emitować filmu w TV, jednak wierni widzowie sporządzili petycję, domagając się wyświetlenia kultowej komedii i dopięli swego :)

http://www.youtube.com/watch?v=WJlFp8fAFOY

2. Reklama Coca Coli - Nie uwierzę, jeżeli ktoś mi powie, że nie zna tej słynnej reklamy z jadącymi ciężarówkami pełnymi coli. Dzwoneczki i ludzie śpiewający w tle ,,coraz bliżej święta...'' doprowadzają mnie do szału, zwłaszcza kiedy jest pierwsza połowa listopada.

http://www.youtube.com/watch?v=DLCyjEe4l4c

3. Piosenka ,,Last Christmas'' - utwór, który najprawdopodobniej zaśpiewają wszyscy poproszeni o zanucenie jakiejś świątecznej piosenki. Coroczny hit dzwonków na telefon, który możemy otrzymać, wysyłając smsa... Tak popularny, że dla mnie aż za bardzo, refren znam na pamięć i słysząc go w telewizji, mimowolnie zaczynam sobie nucić.

http://www.youtube.com/watch?v=E8gmARGvPlI&feature=related

4. Reklama kawy Jacobs Kronung - tym razem to Mikołaj zostaje zwabiony do domu zapachem aromatycznej kawy i uszczęśliwia prezentami chłopczyka, który już nie mógł wytrzymać napięcia związanego z oczekiwaniem na podarunki. Oczywiście kultowej reklamie towarzyszy jeszcze bardziej kultowa piosenka Deana Martina - ,,Let it snow'' .

http://www.youtube.com/watch?v=6PDPiuNA_HQ&feature=related

5. ,,Grinch: Świąt nie będzie''- nie jest to może aż tak znany film jak ,,Kevin sam w domu'', ale również na antenie pojawia się tylko w Boże Narodzenie i główny bohater kojarzy nam się właśnie z tym okresem. Kultowe stało się przebieranie długimi, zielonymi i owłosionymi palcami, jakie posiadał Grinch. Popularną historię zniszczenia świąt przez złego bohatera uświetnia znakomita gra mojego ulubionego aktora Jimiego Carreya :)

Powyżej przedstawiłam Wam 5 rzeczy, które moim zdaniem kreują medialny wizerunek świąt. Są one tak kultowe, ze aż za kultowe i w większości przypadków męczą biednego telewidza. Narzekam, ale muszę stwierdzić, że jednak gdyby nie one, to święta byłyby jakieś dziwne... A jakie są Wasze ulubione świąteczne filmy, piosenki i reklamy? Może o czymś zapomniałam wspomnieć... :)

Marta Szczepek

Egzamin z Rilkego

2011-12-10T14:59:00.002+01:00

Filip Świątkowski: Trzecie miejsce w powiatowym konkursie piosenki i poezji niemieckiej to duże wyróżnienie?

Martyna Matysek: Jestem zadowolona, że miałam okazję uczestniczyć w tym konkursie. Sprawił mi on wiele radości, a zajęcie 3. miejsca w recytacji bardzo mnie satysfakcjonuje.

F.Ś.: Nauka "Die Schwestern" Rainera Marii Rilkego to pewnie solidny test z twojej niemieckiej fonetyki, miałaś jakieś trudności?

M.M.: Nauka wiersza nie sprawiała mi kłopotu. Dzięki konkursowi mogłam ćwiczyć dodatkowo nad wymową i akcentami, jakie występują w języku niemieckim. Zawsze lubiłam niemiecki i naukę, ale konkurs i to miejsce jeszcze bardziej mnie zmotywowało do dalszej pracy.

F.Ś.: Co sprawiło, że wybrałaś akurat ten wiersz Rilkego?

M.M.: Wybór był przypadkowy, może nie do końca przemyślany, ale gdy przy pomocy profesora Bohuszewicza odkryliśmy znaczenie tego wiersza, to byłam nim zachwycona. Z takim tekstem nigdy się nie spotkałam, był dla mnie zupełnie nowy. Przekaz zupełnie inny niż się spodziewałam, gdyż tytuł jest mylący.

F.Ś.: Wystąpienia na festiwalach, konkursach niosą za sobą wiele emocji. Jak ty przeżyłaś to wydarzenie?

M.M.: W dniu konkursu nie brakowało stresu. Dla innych to może tylko konkurs, dla mnie aż. Czułam wielkie zdenerwowanie, bo dawno już nie występowałam przed publicznością. Pani profesor Hawryluk dodawała nam sił, bardzo wierzyła w to, że na tym konkursie coś osiągniemy. Jej wiara w pewnym sensie dodawała mi odwagi.

F.Ś.: Co sądzisz na temat atmosfery pracy organizatorów podczas konkursu?

M.M.: Podobała mi się atmosfera, którą została wypełniona sala rycerska. Myślę, że organizatorzy zadbali o swoich uczestników. Do tego nie mam zastrzeżeń.

F.Ś.: Dziękuję za rozmowę.

M.M.: Ja również dziękuję.

R. M. Rilke
Die Schwestern

Sieh, wie sie dieselben Möglichkeiten
anders an sich tragen und verstehn,
so als sähe man verschiedne Zeiten
durch zwei gleiche Zimmer gehn.

Jede meint die andere zu stützen,
während sie doch müde an ihr ruht;
und sie können nicht einander nützen,
denn sie legen Blut auf Blut,

wenn sie sich wie früher sanft berühren
und versuchen, die Allee entlang
sich geführt zu fühlen und zu führen:
Ach, sie haben nicht denselben Gang.

Otto Mueller "Zwei Schwestern"

Wolność i co dalej?

2011-12-07T21:42:00.008+01:00

10 listopada 2011 roku w połczyńskim Centrum Kultury młodzież z naszej szkoły obchodziła Narodowe Święto Niepodległości.

Uroczystość rozpoczęła się od występu szkolnego chóru, który, jak twierdzi pan profesor Janusz Bohuszewicz, chórem wcale nie jest. Jest natomiast zbiorem ludzi, którzy kochają śpiewać. Naszym zdaniem to nie tylko ludzie kochający śpiewać, ale również tacy, którym to świetnie wychodzi.

Nasi szkolni koledzy i koleżanki wykazali się umiejętnościami wokalnymi, wykonując piękne pieśni patriotyczne specjalnie na tę okazję wybrane przez pana profesora Bohuszewicza. Pan profesor, pod którego czujnym okiem soliści ćwiczyli, przed każdym wykonaniem przekazywał publiczności ciekawostki historyczne związane z daną pieśnią. Bardzo interesującym rozwiązaniem było rozdanie uczniom i nauczycielom śpiewników, dzięki czemu wszyscy wspólnie mogli wykonywać najpiękniejsze polskie utwory takie jak np. „Przybyli ułani”, „My, pierwsza brygada” czy „Wojenko, wojenko”. Po wykonaniu ostatniej pieśni chór został nagrodzony gromkimi, jak najbardziej zasłużonymi brawami. Serdecznie gratulujemy debiutu, a także samego pomysłu utworzenia szkolnej grupy muzycznej.

Następnie uczniowie mieli okazję obejrzeć krótki spektakl teatralny przygotowany przez panią profesor Kingę Dolatowską oraz uczniów klasy IIc. Obsada aktorska ograniczyła się jedynie do pięciu osób, a mianowicie: Marty Michalskiej, Natalii Fijoł, Jaśka Matwijczaka, Oskara Gnarowskiego i Tomka Żyłki. Scenografia w postaci stołu, kilku krzeseł i kubków z gorącą herbatą swoją prostotą miała nie odwracać uwagi od sensu wypowiadanych słów. Sam pomysł na przedstawienie również był bardzo nieskomplikowany: pięcioro młodych ludzi spotyka się w mieszkaniu studenckim, gdzie wykonując zwykłe czynności, wymieniają się również swoimi poglądami na temat wolności, niepodległości i patriotyzmu. Luźno rzucane opinie i cytaty tworzyły spójną całość łatwą w odbiorze, wymagającą jednak skupienia uwagi. Na szczęście dla widzów obyło się bez zbędnego patosu.

Warto podkreślić, że tego typu wydarzenia są w nie tylko naszej, ale każdej szkole bardzo potrzebne. Niezwykle ważne jest, abyśmy, jako młodzi ludzie, znali historię i tradycję naszego kraju, bo w końcu to my zbudujemy jego przyszłość.

A to jest kawałek, który słyszeliście w finale

Natalia Fijoł

100. rocznica urodzin Władysława Szpilmana

2011-12-05T18:20:00.059+01:00

Dziś mija 100. rocznica urodzin polskiego kompozytora i pianisty żydowskiego pochodzenia - Władysława Szpilmana. W tej krótkiej nocie chciałbym przypomnieć parę kompozycji, a także wykonań tego pianisty.

Pod pierwszym linkiem znajduje się jeden z ważniejszych utworów w repertuarze Szpilmana, mianowicie Nokturn Cis-moll op.posth Fryderyka Chopina. Ten jak i wiele innych utworów Szpilman grał podczas pracy w kawiarni "Nowoczesna" położonej w samym środku getta warszawskiego. To wykonanie pochodzi z późniejszych lat życia Szpilmana, sam nie wiem, z którego roku dokładnie.

http://www.youtube.com/watch?v=Nzmp10Ym2bQ

Jedna z bardziej znanych scen z filmu "Pianista". Ballada nr 1 g-moll op.23 w tym filmie w rzeczywistości była grana przez Janusza Olejniczaka.

http://www.youtube.com/watch?v=kkvDWm9t9DM&feature=related

Trio fortepianowe g-moll op. 8 Fryderyka Chopina w wykonaniu Władysława Szpilmana, Tadeusza Wrońskiego i Aleksandra Ciechańskiego.

http://www.youtube.com/watch?v=WOyxFtIAS5Y&feature=results_main&playnext=1&list=PLA198C1B1D4DA83F4

Kompozycja Władysława Szpilmana "Walc w starym stylu" (ang.Waltz in the olden style)

http://www.youtube.com/watch?v=y9I6KCi37Ps

Piosenka Władysława Szpilmana "I tylko mi żal" w wykonaniu Anny Marii Jopek. Warto w tym miejscu przypomnieć, że Szpilman po wojnie skomponował 500 piosenek.

http://www.youtube.com/watch?v=WWfT_nRi8hw

Utwór Władysława Szpilmana pt: "Deszcz" w wykonaniu Ewy Bem.

http://www.youtube.com/watch?v=bK2MJf-iiE0&feature=related

Wydają mi się też ciekawe ostatnie wywiady ze Szpilmanem.

http://www.youtube.com/watch?v=hjF0l6CMYAE

A to ostatni wywiad w formie pisanej.

http://polish-jewish-heritage.org/pol/listopad_szpilman.html

Filip Świątkowski

FAIL, This is Sparta, Facepalm, Pedobear, Village Raper, pan Janusz etc, czyli o memach

2011-12-03T17:47:00.014+01:00

Memy. Kontrowersyjne, specyficzne, szokujące, dające do myślenia, wreszcie te durne i żenujące. Memy internetowe. Dawniej, czyli w czasach, kiedy byliśmy małymi kaktusami, a o Internecie słyszeli nieliczni narodziło się owo zjawisko. Pamiętacie zwroty i zachowania, które ktoś raz pokazał, a później wszyscy je powtarzali? To takie memy offline. Dziś znajdujemy zdjęcie, grafikę odpowiednio ją opisujemy, dopasowujemy jakiś obrazek do ważnego/głupiego/ironicznego, albo wydarzenia (głupi) kręcimy filmik z chwytliwym tekstem etc, wrzucamy do Internetu i, jeśli się przyjmie, to trafi do mas, przenikając nawet do słowników, stając się zwykłym zwrotem, a często do massmediów, stając się np. tytułem programu w telewizji: pamiętacie „Ale urwał”? Kiedyś zdziwiłem się włączając TVN Turbo i widząc tam program pod tym tytułem. Teraz zresztą leci „Nie ma lipy” prowadzone przez autora tych słów… Teraz już bym się nie zdziwił, bo memy coraz łatwiej i szybciej przenikają z sieci do życia.

Pierwszego mema w sieci stworzył podobno roku 1990 niejaki Mike Godwin. Było to tzw. Reductio ad Hitlerum, czyli porównanie do Hitlera, które zdarza się, że i dziś zostaje zastosowane w dyskusjach internetowych, a polega na porównaniu kogoś/czegoś do przywódcy III Rzeszy. W Polsce pierwsze memy to rok 1998 i strona http://www.webhamster.com/ . Tak oto internauci poznali bezsensowne animowane filmiki i ich mutacje. Później był Nayan Cat, o którego trwającej do dziś popularności łatwo się przekonać wpisując w wyszukiwarce „lolcats”.

Tyle w kwestii genezy memów. Teraz chwila na wyjaśnienie, czym są one.

Mem (od gr. mimesis – naśladownictwo). W memetyce to nazwa jednostki ewolucji kulturowej, analogicznej do genu będącego jednostką ewolucji biologicznej. Termin został wprowadzony przez biologa Richarda Dawkinsa w książce Samolubny gen. Na tej podstawie można stworzyć definicję mema internetowego (na szczęście brzmi ona o wiele bardziej ludzko niż ta związana z nauką). Zatem: tworzenie memów to sieciowa zabawa polegająca na obracaniu się wokół niezmiennego tematu lub środka wyrazu. Angażują się w nią rzesze internautów, tworząc memy zyskujące chwilową lub wieczną sławę. Wywodzą się z głośnych wydarzeń, chwilowych lub odwiecznych problemów, albo po prostu braku pomysłu na wymyślenie czegoś mądrego. Dzielimy je głównie na obrazkowe i filmowe, pochodzące z Internetu lub spoza niego – urban legends, np. mem „Killroy was here”).

Niezapomniane. Czyli krótka charakterystyka najpopularniejszych memów.

Wszystkich „kultowych” memów nie dam rady teraz wymienić, ale poniżej przedstawię kilka najważniejszych:

Advice Dog. Jeden z najpopularniejszych i najprostszych memów. Piesek z dobrą radą. A jak nie piesek, to ktoś znany, charakterystyczny. Dobra rada = rada absurdalna, niepotrzebna lub pozbawiona sensu. Ale rozbrajająca.

Lolcats i Loldogs. Znów zwierzątko, kotek lub piesek ze specyficznym wyrazem „twarzy”. Do tego odpowiedni podpis i mamy istniejący już dość długo mem, który nadal jest jednym z najpopularniejszych. Warto tu również wspomnieć o ceiling cat i basement cat [kot z sufitu i kot z piwnicy] - kocich uosobieniach Boga i diabła.

Pedobear. Skoro jesteśmy przy zwierzątkach, to nie mogę nie wspomnieć o tym niedawno popularnym „przesympatycznym” misiu. A jak powszechnie wiadomo misie lubią dzieci. Ten nie odstawał od swych pobratymców i także „lubił” dzieci. Zwierzątko zyskało popularność dzięki portalowi 4chan.org i wykorzystywane jest do fotomontaży z udziałem dzieci, przeważnie w kontekście seksualnym. Ta urocza postać zanotowała miała debiut w jednej z polskich gazet, której redaktorzy nieświadomi jej "złej sławy" ją jako ilustrację do jednego z artykułów.

Fail. Czyli po prostu wtopa. Nieskomplikowany mem, polegający na pokazaniu porażki i opisaniu jej słowem FAIL.

Facepalm. Okazanie zażenowania.

Zalgo. Może u nas mało popularny, ale za oceanem jeden z najbardziej charakterystycznych. Nawiązuje do uniwersum stworzonego przez pisarza grozy H.P. Lovecrafta. Jego nazwa to skrót od „algorytmu zombie”, czyli uosobienia chaosu i destrukcji. Najczęściej obecne na nich postacie giną lub ulegają wynaturzeniom, a kolejne kadry pokrywa coraz bardziej intensywna czerwono - czarna poświata.

Alternatywne teksty utworów. Każdy chyba zna jakże „wspaniały” hit „Ala nie wali…” itp. Powstają ich miliony, np. „Polski mix” na YT.

Memy filmowe. Tekst lub motyw z filmu. Ich wspólną cechą jest hermetyczny charakter - dowcipy są zrozumiałe niemal wyłącznie dla osób znających dany film. Warto zobaczyć dla przykładu "why so Sirius", odnosząca się do postaci Siriusa Blacka z Harrego Pottera.

Plakaty nadziei. Mem w Polsce raczej nieznany. Początek dały mu charakterystyczne plakaty z kampanii Barracka Obamy, na których pełnym nadziei wzrokiem patrzy w przyszłość. Dziś mamy masę obrazków ze znanymi opatrzonych najczęściej bezsensowną adnotacją.

Engrich. Pozbawiona komentarza prezentacjia wyjątkowo spektakularnych lapsusów. Najczęściej to znaki informacyjne z Azji, posiadające również opis w języku angielskim. I właśnie ten opis stanowi „gwóźdź programu” – jest wpadką językową lub brzmi dwuznacznie.

Zapoznaliśmy się z próbką memów „światowych”. Teraz przechodzimy do prezentacji naszych rodzimych produkcji.

Zacznijmy od mema, który zyskał największą sławę, również za granicą. Jestem hardkorem! Źródłem jest amatorski filmik, gdzie widzimy wysiłki młodego człowieka, którego życiowym priorytetem było wejście na dach bloku po piorunochronie. Jego akcję próbowała udaremnić pewna babcia, krzycząc oburzona „urwiesz mi od Internetu”. W odpowiedzi usłyszała „kultowy” tekst „jestem hardkorem”.

Wielki Mix Youtuba. Niejaki Soldier zmontował z amatorskich filmików bardzo popularną produkcję, teksty z niej były powtarzane przez wielu.

Komixxxy. Robimy rysunkową historyjkę nawiązującą do jakiegoś wydarzenia, zjawiska lub po prostu pozbawioną sensu, ale zawsze z nietuzinkowym zakończeniem.

Wielkie znaczenie dla polskiej sceny memowej ma strona memgenerator.pl. Stąd pochodzą najbardziej rozpoznawalne memy. Poniżej kilka.

Pan Janusz. „Krytyk” naszych przywar i stereotypów wszelakich.

Village Raper. Z wyglądu frajer, z natury twardy gangsta. Nie istnieje coś, czego by nie przeżył i nie byłby w tym lepszy od Ciebie!

Demotywatory.pl. Wynalazek, co prawda nie z Polski, ale u nas najpopularniejszy to serwis z memami. Czarne tło i umieszczony poniżej obrazka podpis o negatywnych konotacjach, stąd nazwa. Niejednokrotnie humor demotywatorów jest cięty, a nawet obraźliwy.

Kwejk i kwejkopodobne. Obrazek, obrazek i głupi podpis, lub po prostu sam tekst.

Jak już wspomniałem, temat memów jest bardzo rozległy, a powyższe przykłady to tylko niewielka próbka zjawiska, które nadal się rozwija i przyspiesza.

Memy to nie tylko beztroska zabawa.

Jak wszystko mają one swój darksite, który jest równie rozległy, jak ich wesoła strona. Pedofilia, nazizm, nietolerancja, rasizm, morderstwa… to wszystko również stanowi wielką cześć tematu. Przecież Adolf Hitler, molestowanie, masakry itp. to wspaniały temat do żartów. Niestety. Generalnie podejmuje się próby zwalczania zabaw o tej tematyce, ale jak opanować kilka miliardów internautów…

Duży procent memów straciłby sens, gdyby pozbawić ich wulgaryzmu. Są memy, których nie dałoby się stworzyć bez wyrazów tzw. niecenzuralnych (Village Raper, pan Janusz…), bo dzięki nim mają one właściwy wydźwięk, ale jeśli przekleństwo jest uzasadnione i wzmacnia wypowiedź, to niech będzie. Gdy zaś, jak często bywa, jest zbędne lub nie na miejscu, cóż pozostaje współczuć autorowi zdania…

W internetową memową zabawę angażują się setki milionów internautów. Ludzie muszą się z czegoś ponabijać, a najłatwiej i najbezpieczniej robić to w sieci, zatem memów powstają miliardy, a o zjawisku można by już pisać książkę…

Poniżej kilka linków, co by bliżej poznać temat:

http://knowyourmeme.com

http://api.ning.com

http://chan.pl

http://karachan.org/id

http://brian.carnell.com

http://assets.knowyourmeme.com

http://360.kombo.com

http://doktorno.boo.pl

http://popartpete.files.wordpress.com

http://www.maniacworld.com

http://i3.ytimg.com

http://www.playback.pl

http://www.funsong.us

Radosław Iwanek

Niezwykły talent Oli Matusiak

2011-11-30T19:00:00.001+01:00

Przedstawiamy kolejną odsłonę serii: "Szkolne Talenty". Aleksandra, uczennica II klasy Technikum Architektury Krajobrazu, reprezentuje niebywale trudną sztukę portretu. I jest w tym doskonała. Mamy też dobrą dla Was wiadomość: więcej dzieł naszych artystów będziecie mogli podziwiać już niedługo w realnej przestrzeni, szykuje się bowiem wystawa... Szczegółów wypatrujcie na stronie.

Redakcja "Stacha w Podziemiach"

Powiatowe zmagania kulturalne

2011-11-28T18:05:00.004+01:00

Świdwiński Zamek Rycerski 24.10.2011 roku o godzinie 12 był siedzibą zmagań dzieci i młodzieży z naszego powiatu w IV Powiatowym Konkursie Poezji i Piosenki Niemieckiej. Organizatorami konkursu byli:
-Pani Lilia Przepiórka - Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne Mniejszości Niemieckiej Powiatu Świdwińskiego;
-Starostwo Powiatowe w Świdwinie;
-Świdwiński Ośrodek Kultury;
-Urząd Miasta W Świdwinie;
-Pani Irena Rozwadowska - Zespół Szkół Publicznych w Sławoborzu;
-Pani Agata Firlinger, Pani Dorota Grudzień, Pani Barbara Rzeżutka - Publiczne Gimnazjum nr 1 w Świdwinie.

Naszą szkołę reprezentowali:
Marta Michalska - recytacja, Martyna Matysek - recytacja oraz w nieco zmodernizowanym składzie zespół muzyczny Budge. Z mojego punktu widzenia wynik występów artystycznych naszych przedstawicieli wyszły naprawdę imponująco.

Marta Michalska utworem Nähe des Geliebten Johanna Wolfganga von Goethego zajęła II miejsce w recytacji, natomiast Martyna Matysek - III miejsce tekstem Die Schwestern Rainera Marii Rilkego.

Zespół Budge w składzie Anita Tołkin - wokal, Patrycja Wilk - gitara akustyczna, Jan Matwijczak - gitara basowa, Miłosz Rychter - perkusja, Tomasz Żyłka - gitara elektryczna, wykonując ciekawy, rytmiczny utwór Neny Es regnet zajął II miejsce w swojej, muzycznej, kategorii konkursu. Tutaj warto wspomnieć, że to już nie pierwszy tego typu sukces. W czerwcu w konkursie piosenki angielskiej w Czaplinku Budge również zajął II miejsce. Jak podkreśla gitarzysta zespołu Budge, Tomasz Żyłka: "Każde wysokie miejsce jest dużą motywacją dla nas do dalszej pracy".

Pierwsze miejsce w kategorii muzycznej zajęła absolwentka połczyńskiego gimnazjum, obecnie uczęszczająca do Liceum Ogólnokształcącego w Świdwinie Blanka Adamczyk. Blanka podjęła się bardzo trudnego zadania, ponieważ wykonała utwór, w którym oprócz umiejętności muzycznych, również ważną rolę pełnią zdolności aktorskie. Wiele osób jest zaskoczonych wyborem tak dawnego repertuaru, sama laureatka nagrody I stopnia oraz aktorka świdwińskiego teatru TRIK stwierdza: "Wybrałam tę piosenkę, ponieważ dobrze się czuję w repertuarze z dawnych lat. Lili Marleen ma niepowtarzalny klimat. Jest to piosenka kabaretowa i aktorska, można ją ciekawie ograć. Ponadto te piosenki mają przede wszystkim dobrą melodię i tekst, czego brakuje dzisiejszym piosenkom.Oczywiście interesuję się nie tylko muzyką z tamtych czasów."

Jak widać, najsłynniejsza piosenka II wojny światowej Marlene Dietrich - Lili Marleen w takim wykonaniu nawet w czasach oddalonych o kilkadziesiąt lat od momentu jej napisania wciąż cieszy się wysokim uznaniem.

Muszę przyznać, że niezmiernie cieszę się, gdy słyszę ogłoszenia o takich konkursach i co więcej, widzę ludzi, w tym moich kolegów, moje koleżanki, którzy uczestniczą w takich przeglądach. To jest świadectwem, że nie wszystko dzisiejszej młodzieży, często szykanowanej, jest obojętne. W tym miejscu chciałbym także podziękować organizatorom za stworzenie nam możliwości rozwoju i zaprezentowania swoich umiejętności.

Wystąpienie przed publicznością to przekazanie swoich myśli, uczuć, to wyeksponowanie swojego wnętrza. To podjęcie ogromnego ryzyka narażenia się na niecierpiącą niepoprawności krytykę. To przede wszystkim wielka odpowiedzialność i odwaga, i za to ogromnie cenię tych, którzy pewnie, pomimo przeciwności i wyrzeczeń startują w takich przeglądach, przyczyniając się do budowania nowego sposobu postrzegania niemieckiej kultury jeszcze nie tak dawno naznaczonej piętnem hitleryzmu. Uważam, że powinniśmy pamiętać o przeszłości, ale nasze zdanie i ocenę nowego pokolenia powinniśmy czerpać z teraźniejszości...

Kończąc, chciałbym kilka słów skierować do uczestników tegoż konkursu. Z własnego doświadczenia wiem, że często po tego typu wystąpieniach zarzucam sobie wiele niedociągnięć, błędów, mniemam, że i Wam towarzyszą podobne rozterki, ale taka postawa to nie powód do smutku, ponieważ "przeznaczeniem artysty jest ocenianie najsurowiej tego, co sam robi" (Andromeda Romano-Lax)

Filip Świątkowski

PS. W ciągu najbliższych dni na naszej stronie zostaną opublikowane moje wywiady z Martą Michalską i Martyną Matysek. Dziewczyny opowiedzą Wam o swoich odczuciach związanych z konkursem, powodach, dla których wybrały właśnie te wiersze oraz wiele innych ciekawostek. Serdecznie zapraszam!
PPS. Chcę poinformować, że w dniu 09.11.2011 przestałem pełnić funkcję administratora strony. Moja decyzja wynikła z kilku powodów, które nie wydają mi się na tyle istotne aby je przytaczać. Oczywiście strona nie zostaje bez opieki, obecnie moją funkcję będą pełnić Pani profesor Katarzyna Połońska, Radosław Iwanek oraz Arkadiusz Mańkiewicz. Pragnę podkreślić, ze moja rezygnacja z administrowania strony nie kończy pracy w redakcji. Dalej mam zamiar brać aktywny udział w życiu redakcji, tym samym szkoły.

Cichy głos

2011-11-25T19:40:00.000+01:00

By usłyszeć szept

Twojego sumienia

Zamykam oczy na

Kłódki żelazne,

Przerywam życie.

Nie ma w nim miejsca

Na zastanowienie,

Przemyślenie.

Prąd życia wciąga niezmiernie.

Nie można się

Wyłamać.

Nie można zmienić tego

Co jest

Nie powodując jego zniszczenia.

Natalia Konopacka

GETSEMANI

2011-11-23T18:32:00.002+01:00

Rekruci Navy Seals odbywający szkolenie BUD/S za swoje motto uznali słowa „opłaca się zwyciężać”. My, uczniowie Liceum im. Stanisława Staszica, możemy śmiało mówić, że „opłaca się poświęcać”, bowiem piętnastu, nieskromnie mówiąc, najbardziej zasłużonym dla życia Szkoły osobom Dyrekcja ufundowała wyjazd w niedzielę, 13 listopada, do Szczecińskiego Teatru Współczesnego na sztukę Getsemani w reżyserii Anny Augustynowicz.

Kilka minut przed dziewiętnastą zajęliśmy miejsca na widowni Dużej Sceny. Wtedy zapoznałem się ze scenografią: bardzo prostą i jednocześnie tajemniczą. Wszystko czarne. W tle czarne ekrany, na czarnej podłodze ustawione w półkole osiemnaście czarnych krzeseł. Na środku obracany taboret. Będą to miejsca odpowiednio zajmowane w poszczególnych scenach przez dziewięciu aktorów, ubranych na wpół elegancko, oczywiście na czarno.

Dziewiętnasta. Gasną światła, następuje wprowadzenie do sztuki. Dwie kobiety dyskutują o tym, czym jest Getsemani.

Wychodzą aktorzy i zaczyna się sztuka, która, już na początku, powiem, nie zafascynowała mnie. Ale moje żale później. Teraz chwila na przybliżenie fabuły i problematyki dzieła autorstwa Davida Hare’a, jednego z najpopularniejszych i najbardziej kontrowersyjnych angielskich dramatopisarzy. Naczelne miejsce w jego dramatach zajmuje problem kondycji politycznej głównie jego kraju, a czasem i Europy. Także główny wątek Getsemani oparty był na polityce. A dokładniej mówiąc, na sporze między życiem prywatnym, byciem niezależnym a podporządkowaniem się systemowi. Autor umieszcza bohaterów, głównie wysoko postawionych polityków i ludzi silnie zaangażowanych w politykę, w konflikcie pomiędzy własnymi uczuciami a właściwym i racjonalnym postępowaniem w życiu publicznym i funkcjonowaniem w oficjalnej wspólnocie. Ukazane jest to przez odpowiednich bohaterów, m. in. nauczycielkę, która porzuciła pracę w szkole, panią minister finansów, która ma zagrażające karierze problemy z mężem i córką, człowieka odpowiedzialnego za finanse partii, który pod wpływem swych podwładnych przestaje stopniowo wierzyć w swoje metody.

- To moje kolejne dotknięcie kondycji dramatu człowieka w systemie społecznym, który lokuje tę kondycję między etyką i polityką – mówi o przedstawieniu Anna Augustynowicz, reżyser. - David Hare do tego dramatu wnosi obciążenie obywateli społeczeństwa świadomością, poprzez którą jednostkę czyni odpowiedzialną za siebie i za siebie nawzajem w przestrzeni wspólnoty. Ta odpowiedzialność staje się nie do zniesienia: autor każe swoim bohaterom publicznie się spowiadać, nieustannie zwierzać(…)

Problemem przewodnim tego dramatu jest dylemat, czy minister może tuszować własne problemy na rzecz prawidłowego działania w wspólnocie? I odwrotnie: zaniedbywać życie prywatne, rodzinne na rzecz kwestii publicznej?

Sztuka zaczyna się, moim zdaniem, dość niejasno i musiała upłynąć chwila zanim się połapałem, później pojawiają się kolejni bohaterowie i ich problemy – sprawy finansowe, moralne, rodzinne, polityczne, wreszcie zostajemy przeprowadzeni przez Getsemani (Getsemani to biblijna noc zwątpienia, kiedy Chrystus przeżywa kryzys wiary) kolejnych bohaterów, a na koniec dostajemy zestaw nie do końca możliwych ostatecznych rozstrzygnięć.

Dla mnie dobra sztuka, to taka, która ma mocny wydźwięk przede wszystkim jako całość. W której dobre części budują lepszą całość. Całość, wobec której nie można być obojętnym. Tu niestety było odwrotnie. Podobały mi się tylko jej fragmenty, zaś jako ich spójny zbiór sztuka jakoś do mnie nie trafiła. Zapewne dlatego, że taka tematyka jest mi dość odległa, a polityka to nie mój klimat. Nie chodzi o to, że sztuki nie zrozumiałem. Zrozumiałem i przeanalizowałem, bo do tego widz zostaje zmuszony. Mimo wszystko po wyjściu z teatru nie można Getsemani zignorować, zmusza, żeby jednak nad nią pomyśleć. Ale dla mnie po prostu nie była mocna. Oczywiście nie skreślam jej przez to, a wręcz przeciwnie, uważam, że zdecydowanie warto było pojechać, a spektakl jest godny uwagi. Mimo wszystko zmusza do refleksji nad życiem w systemie itp. Chociażby dlatego warto go zobaczyć. A na pewno inny wydźwięk będzie miała, gdy już będziemy wysoko postawionymi politykami.

Zapraszam do obejrzenia fragmentu polskiej prapremiery Getsemani:

http://www.youtube.com/watch?v=6UjlMk_EUog&feature=player_embedded

Radosław Iwanek

Pod lupą Tomka Buczmy

2011-11-20T17:30:00.003+01:00

Jak pięknie się różnimy

Ostatnio często dają się słyszeć głosy o równouprawnieniu, kwotach i suwakach na listach wyborczych lub o jeszcze innych „poważnych” problemach współczesnego świata. Myślę, że większość ulega złudzeniu, jakoby świat z tzw. podziałem na role, który przez setki lat funkcjonował, był światem skrajnej niewoli i ograniczeń.

Różnice pomiędzy mężczyzną a kobietą są od zawsze i nikt z nas tego nie powinien tego zmieniać. Niezależnie czy patrzymy poprzez pryzmat kreacjonizmu czy ewolucjonistycznych teorii, różnice te są konieczne. Kobieta i mężczyzna zawsze tworzyli wspólnotę, wbrew wielu różnicom byli sobie najlepszym towarzystwem żyjącym we wzajemnej zgodzie i szacunku przez całe życie.

Ileż pięknych obrazów zostało przedstawionych przez artystów i reżyserów, gdzie kobiety tworzą swoistą grupę, są wsparciem dla mężczyzn i wykonując swoje obowiązki, do których de facto zostały przeznaczone i nie czują żadnego uciemiężenia. Moim zdaniem świat współczesny stracił już obraz tradycji, która była kultywowana za czasów naszych przodków. Różnice pomiędzy mężczyzną a kobietą były są i z całą pewnością...

Sam nie wiem, co dalej. Może to już w niedługiej przyszłości mężczyźni będą rodzić dzieci? Kosztem budowy nowego ładu w gruzy obraca się stary, chyba piękniejszy świat. Piękna rola kobiety, jako „strażniczki” domowego ładu, która dba w swojej uczuciowej delikatności, aby wszystko było, jak należy. Do tego mężczyzna pracujący i również kochający swoją rodzinę. Elementy układanki pasują do siebie niczym puzzle. I nieprawda, że kobieta była kurą domową odizolowaną od ludzi. Chyba, że w krajach islamskich, gdzie patriarchat odgrywa w dalszym ciągu olbrzymią rolę.

Różnice między mężczyzną i kobietą są konieczne i piękne. Każde z nas jest istotą, która potrzebuje ciepła, miłości i wielu innych ważnych uczuć. Prawda jest taka, ze pomimo tych różnic możemy je znaleźć tylko u płci przeciwnej. Dlatego ważne jest, aby nie dać się wciągnąć w wir współczesnej zawieruchy, w której z egzaltacją dąży się nieprzerwanie do zatarcia tych różnic. Trzeba koniecznie pamiętać i mieć na względzie, że tak zostaliśmy stworzeni, z całą pewnością nie na własną szkodę.

Artykuł ten powstał w odpowiedzi na post Mai Gorochowik:

Gościnnie: Kilka słów o odmienności

***

2011-11-18T18:39:00.000+01:00

Czasami warto zapomnieć

Zacząć wszystko od nowa

Zakazać sercu bić mocniej

Kiedy On się uśmiecha.

Ale jak mogę zapomnieć

o naszej miłości?

Młodej, niewinnej

Jak róży mały pączek dojrzewającej

Przez złego ogrodnika

Okrutnie ściętej

Natalia Konopacka

Mały wywód o muzyce

2011-11-16T14:46:00.003+01:00

Wiadomo, że o gustach się nie dyskutuje, ale czasami warto wymienić się zdaniami. W cywilizowany i kulturalny sposób przedstawić swoje poglądy i preferencje np. muzyczne. Kładę nacisk na słowo ,,kulturalny”, ponieważ spotkałam się z wieloma osobami, które nie przyjmowały do wiadomości, że ktoś może słuchać innej muzyki niż one. Wpadały wtedy w szał i krytykowały po kolei wszystkie gatunki muzyczne - oczywiście gloryfikując swój ulubiony i wymieniając wszystkie jego zalety.

Również najgorsze, co może być, to kierowanie się pozorami. Niejeden raz spotkałam się z ze stwierdzeniami, że jestem punkiem czy metalem. Jeżeli ktoś mnie nie zna, to rzeczywiście na pierwszy rzut oka może tak pomyśleć, ale ja nie utożsamiam się z żadną subkulturą. Chciałabym Wam natomiast przybliżyć mój ulubiony rodzaj muzyki , który nie jest tak popularny jak reggae czy ostatnio bardzo lubiany dubstep. Mianowicie jest to funk rock.

Mam nadzieję, że chociaż część z Was kojarzyć będzie kalifornijski zespół Red Hot Chili Peppers. Grają oni klasyczny funk połączony z rockiem alternatywnym, punk rockiem i rockiem psychodelicznym. Od 1983 roku nagrali 10 płyt, cieszą się rosnącą popularnością i wiernymi fanami, którzy tłumnie przybywają na koncerty. Charyzmatyczny wokalista Anthony Kiedis pierwszego listopada skończył 49 lat, mimo tego ciągle tryska z niego żywiołowość i chęć do dzielenia się z ludźmi radością, jaką daje muzyka. Myślę, że najbardziej znanym utworem jest ,,Californication'' . Jest to jeden z wolniejszych i zarazem pięknych numerów, który nieoficjalnie uznawany jest za hymn Hollywood. Wielu ludzi poznało go dopiero podczas programu ,,X Factor'', kiedy to zaśpiewał go Michał Szpak (moim zdaniem raczej wykrzyczał). Polecam Wam najpierw posłuchać oryginalnej wersji, a dopiero później osądzać covery.

CALIFORNICATION - WERSJA OFICJALNA

RHCP słyną nie tylko z żywiołowych utworów takich jak; ,,Around the world '', ,,Coffee Shop'' czy ,,Can't stop'', ich wizytówką są także kontrowersyjne występy, podczas których wychodzili nago na scenę, a ich jedynym strojem były długie, białe skarpetki zakładane na przyrodzenie.

Wybuchowe papryczki w pełnej krasie

Gorąco polecam Wam wszystkie piosenki i wszystkie płyty Red Hotów, włącznie z ostatnią ,,I'm with you''. Sądzę, że w ich twórczości każdy znajdzie coś dla siebie, poczynając od fanów punku, reggae, skończywszy nawet na metalach.

Każdy, kto jest choć trochę spostrzegawczy, zauważy różnorodność upodobań muzycznych w naszej szkole. Przechodząc się po korytarzu, dostrzec można miłośników rocka, techno czy rapu. Najczęściej świadczy o tym ubiór, ale ostatnio spotkałam się z jakże spontanicznym zrywem chłopaków z trzeciej klasy, którzy pod radiowęzłem urządzili sobie dyskotekę. Ktoś mógłby powiedzieć, że głównym powodem ich zachowania była chęć rozgrzania się, gdyż od jakiegoś czasu temperatura w szkole nie przekracza 20 stopni C. Nieważne, co ich do tego skłoniło, liczy się to , że było to bardzo pozytywne i nastrój udzielił się wszystkim dookoła.

Zauważyłam, że wielu uczniów pojawiło się na koncercie, który odbył się 29 października. Zapewne dlatego, że jednym z zespołów, które brały w nim udział, był BUDGE. To bardzo dobrze. Korzystajmy z tego, co dzieje się w naszym mieście i bądźmy dumni, że to do Połczyna przyjeżdża coraz więcej ludzi, by się pobawić. W sumie to nie dziwię się, że liczba osób przychodzących na koncerty wzrasta. Dobry wokal Jaśka Matwijczaka i wzorowa gra reszty zespołu sprawia, że wykonywane covery wręcz poruszają publiczność. Dodam również, że już trzeci raz na połczyńskiej scenie pojawiła się MATERIA, czego skutkiem było sprzedanie ponad 150 biletów.

Zdaję sobie sprawę, że nie wszyscy lubią ostre brzmienia gitary elektrycznej, że nie każdy przepada za popem czy muzyką klasyczną, że nawet ostatnio bardzo popularne reggae ma swoich przeciwników. Dlatego w najbliższym czasie w naszej szkole zostanie przeprowadzona ankieta dotycząca Waszych upodobań muzycznych. Na jej podstawie będzie można rozeznać się w gustach muzycznych szkoły, a co z tym dalej zrobimy... o tym dowiecie się niebawem.

Zachęcam więc Was do wzięcia udziału w ankiecie, oczekujcie szczegółów na łamach „Stacha”.

Marta Szczepek 1c

W świecie Marty Czajki

2011-11-14T20:29:00.000+01:00

Przedstawiamy fotografie kolejnej duszy artystycznej ukrywającej się w naszej szkole. Dzięki Tobie, Marto, dostaliśmy trochę tak potrzebnego letniego ciepła w listopadzie.

New Beginning... new life...: "Nothing looks like you see"

2011-11-13T10:37:00.002+01:00

Rozdział VII

Czarnowłosa jeszcze przez chwilę wpatrywała się w okno, przez które dwójka włamywaczy wyszła z jej pokoju, zastanawiając się, co to za zapach wyczuła, kiedy tylko przekroczyła próg pokoju. Korciło ją, by napisać do Aleka i Jasmine, może oni by wiedzieli. Zawahała się i odłożyła telefon na biurko. Ta sprawa ich nie dotyczyła. Ona musiała się nią zająć.

Usłyszała dźwięk sms-a.

„Nowa wiadomość od: Maya”

„Masz chwilę?”

Przewróciła oczami, widząc zapytanie przyjaciółki. Jak gdyby nie wiedziała.

„ Jasne, o co chodzi?”

„ Wpadnij do McLarrs”

„ Będę za 20 min”

Maya rzadko wysyłała jej takie wiadomości. Zwykle w kryzysowych sytuacjach, więc działo się coś ważnego. Najpierw pomoże jej, następnie sobie.

Ubrała się zwyczajnie, zmieniając jedynie bluzkę na zieloną z niewielkimi falbankami i na to skórzaną czarną kurtkę. „McLarrs” nie było daleko od jej domu, 15 minut spacerkiem dla niej zamieniało się w 5.

Wchodząc do lokalu, skierowała się od razu do stałego miejsca, na którym zwykle ona i Maya siadały, jednak Mai tam nie było. Natomiast jej miejsce zajmował chłopak, w dodatku go znała… to Caleb. Czując, że ktoś za nim stoi, odwrócił się, robiąc zaskoczoną minę. To nie jej się spodziewał tu zastać.

- Hej. – powiedział po chwili ciszy, jaka zapadła między nimi. Dość niezręcznej. Unikali się od dłuższego czasu, nie mieli ochoty tego zmieniać.

- Hej. Nie widziałeś gdzieś Mai? – zapytała, nie chcąc tracić czasu swojego ani jego, zwłaszcza, że wyglądał na zniecierpliwionego.

- Mai… nie. Ale napisała, żebym tu na nią czekał. – odpowiedział, patrząc jak twarz Millah z zaskoczonej zmienia się w zirytowaną.

- Oboje nas wrobiła. – mruknęła zrezygnowana, siadając na wolnym miejscu. Skoro już tu była, mogła coś zjeść. Nie miała zamiaru bawić się w robienie kolacji czy coś.

- Jeśli nie chcesz… nie musisz ze mną siedzieć. – dodała, widząc zdezorientowanie w spojrzeniu chłopaka. Jak gdyby chciał zostać, a z drugiej gdzieś się spieszył. Bała się, że to ma coś wspólnego z jej gośćmi. Zwłaszcza, że wyczuła ich nikły zapach w okolicy knajpy.

- Zostanę. – jego decyzja ucieszyła dziewczynę, jednak oboje nie zdawali sobie sprawy, że są obserwowani. I oboje mają całkiem spore kłopoty.

Rozmowa jakoś niespecjalnie się kleiła. Chyba oboje podświadomie czuli, że nie powinni ze sobą przebywać, mimo to żadne z nich nie podnosiło się z miejsca. Dwie godziny minęły niczym jedna chwila.

- Powinnam już iść. Wiesz, rodzice i cała reszta... - mruknęła, gdy wyjmowała drobne za swój posiłek, nie pozwalając by chłopak zapłacił za coś, na co się nie pisał.

- Jasne… - bąknął zaskoczony szybkością, z jaką Millah wypiła resztkę soku.

Pożegnała się z nim w błyskawicznym tempie. Nie wiedziała, czy jest bardziej zaskoczona faktem, że Caleb został, czy tym, że byli zdolni faktycznie rozmawiać, udając jakby to, iż Christian ją pocałował, było czystą fikcją.

Otwierając drzwi do domu, czuła, że coś jest nie tak… bardzo nie tak. Rodzice powinni już wrócić. Dawno, w sumie zanim wróciła od Aleka… dom emanował czymś, czego nie potrafiła ująć w słowa. Zupełnie jakby próbował ostrzec ją przed czymś. Nie zdążyła odłożyć nawet kluczy na blat stołu, gdy usłyszała świst. Jej instynkt zareagował automatycznie. Schowała się za blatem i próbowała namierzyć źródło zagrożenia. Kiedy potrzebny był tropiciel, taki jak Christian, to oczywiście go przy niej nie było. Zamiast tego podrywał ludzi… pięknie. Zdarzyła poruszyć się o kilka milimetrów, kolejny świst, tuż nad jej głową. Spanikowała. To przestawało być zabawne, ktoś próbował ją uśpić, nie pozostawiając śladów. Gdy usłyszała trzeci świst, obserwując lot niewielkiej drewnianej strzałki, chwyciła ją, gdy ta wbiła się w ścianę, po czym z powrotem wróciła na swoją pozycję, z której kilka sekund później uciekła w kierunku drzwi balkonowych. Była głupia, łudząc się, że może uda się jej uciec, dobiec gdzieś… Usłyszała czwarty świst, tym razem ktokolwiek chciał ją zranić, osiągnął swój cel. Cały świat Mill został jakby za mgłą. Droga z tyłu domu nagle wydała się taka długa… potknęła się, upadając na kolana już poza swoją posesją. Ostatkami sił walczyła, by nie dać się posiąść ciemności, która była niezwykle silna, nie mogła się poddać. Nie ona.

- Caleb… - to było ostatnie słowo, jakie wypowiedziała do cienia, jaki pojawił się na linii jej horyzontu. Po czym odpłynęła, opadając całym ciałem na ziemię.

Rys. Agata Pachciarek

~*~

- Millah? Mill? Żyjesz? Mill? – damski głos, znajomy. Docierał do podświadomości dziewczyny powoli. Dobrze, że docierał.

- Moja głowa… gdzie jestem? – jęknęła, próbując się podnieść nie swojego łóżka, jednak czyjeś silne dłonie uniemożliwiły jej kolejne próby.

- U nas. Wszystko w porządku. Jesteś bezpieczna. – usłyszała w odpowiedzi tym razem męski głos. Głos Aleka. Odetchnęła z ulgą.

- Dlaczego... ał..dlaczego tu jestem? Jaki jest… dzień? – zapytała, wtulając się w ramiona brata, któremu widać bardzo spodobała się ta rola i nie bronił się przed takim rodzajem czułości. Ba… schlebiało mu to.

- Środa. A jesteś, dlatego że ten glonojad cię przyniósł. Powiedział, że... zostałaś zaatakowana, za późno zorientował się, że byłaś obserwowana od czasu, gdy weszłaś do knajpy. Miał do wyboru złapanie tego, kto cię zaatakował lub… ratowanie ci skóry. Jak widać wybrał to drugie.

- I dobrze zrobił. – wtrąciła się Jasmine niosąc herbatę i rogalika.

- Powinnaś coś zjeść. – Alek pomógł w miarę jego zdaniem bezboleśnie oprzeć się Milli o poduszki, by mogła spokojnie zjeść.

- Jak to jest środa? Ile ja spałam? – coś jej się tu nie zgadzało. Była w knajpie w piątek.

- Spałam 4 DNI? – podniosła ton i niemal nie wylała herbaty na łóżko, gdyby nie szybka interwencja Jasmine, byłoby o wiele gorzej niż tylko kilka kropel.

- To, czym cię zaatakowano, było o wiele silniejsze. Gdyby było tego więcej… mogłoby cię zabić. Chloe i Jasmine czuwały przy tobie na zmianę, Valentina znalazła pomoc. trucizna ma na celu usypianie i dekoncentrowanie, ale taka dawka upewnia nas, że ktoś z premedytacją planował cię zabić, Millah. – ton, jakim wyrażał się Alek, wywołał ciarki na skórze niebieskookiej. Czuła, jak martwił się o nią. Miała wrażenie, że z ulgą przyjął fakt, że się obudziła. 4 dni nieprzerwanego snu… mogło być gorzej.

- Valentina podjęła decyzję, że zostaniesz tu, póki nie dowiemy się, kto stoi za tym atakiem. – dodał po chwili ciszy widząc jak jego młodsza siostra skubie trzymanego w dłoniach rogalika nie specjalnie spiesząc się by go zjeść.

- A rodzice? Szkoła? Moje życie? - zaapelowała, patrząc to na brunetkę to na blondyna. Doskonale wiedzieli, że nie mogła tu zostać. Musiała wracać. Catherine na pewno odchodziła od zmysłów.

- Są powiadomieni. A szkołą… na razie się nie przejmuj. Valentina to załatwiła. – odpowiedziała uśmiechnięta Jasmine, machając swoim telefonem.

- Naprawdę MUSZĘ tu zostać? – jęknęła przeciągle wywracając oczami. Czuła się jak dziecko, które zrobiło sobie krzywdę a teraz musi przejść kwarantannę czy czasem nie jest zakażone.

- Naprawdę. Tak będzie lepiej, Millah. Wierz lub nie. Ale nie pozwolę nikomu cię skrzywdzić, tylko ja mam prawo dawać ci wycisk. – mruknął czochrając jej włosy, które i tak były już w gigantycznym nieładzie.

Zaśmiał się, po czym pocałował ją w czoło, błyskawicznie ulatniając się z pola rażenia, zanim zdążyłby dostać poduszką, z którą minął się jedynie milimetrami.

- Wypoczywaj. – powiedział na odchodnym. Teraz, gdy wiedział, że wydobrzeje, mógł zająć się na poważnie tym, czym powinien zajmować się od 4 dni.

A Millah po opornym zjedzeniu rogalika opadła na poduszki przez chwilę zastanawiając się nad tym, czym zastanawiali się wszyscy wokół niej. Kto ją zaatakował, a przede wszystkim… skąd w jej domu wziął się ten dziwny zapach, tak znajomy a jednocześnie nieznany. Chwilę później zasnęła, spełniając życzenie Aleka.

c. d. n...

Anna Żylińska

Kochany

2011-11-11T12:07:00.000+01:00

Gdybyś spróbował

Choćby teraz

Zapomnieć o słońcu

Co ci żyć pozwala

Przestał tęsknić za ciepła dotykiem

By zmarzniętym dłoniom

Nie zabrakło uczucia.

Zostałam sama

Tylko wino się pali

Tak mocno jak pragnę

Jak chcę.

Tylko gdy pozwolę.

Czy boisz się?

Słońce znów wstaje

Ciepłem okrywa

Nie bój się kochany

Życie tak się nie kończy

To tylko gra, zabawa

Niewarta świeczki.

Słońce nie umrze

Jeżeli odejdzie

Odnajdziesz je następnego dnia

Nie będzie ciemności.

Jeżeli kochasz

Nie bój się.

Natalia Konopacka

11. listopada

2011-11-10T21:57:00.001+01:00

11.11.2011r. (piątek) w sali widowiskowej w Centrum Kultury odbędzie się koncert Dobra Gramy.Impreza rozpocznie się o 20:00. Bilety w cenie 5 zł będzie można nabyć przed koncertem.

Usłyszymy najlepsze utwory zespołów reprezentujących nurt grunge.

Mała porcja lików:

Nirvana “Smells Like Teen Spirit”

http://www.youtube.com/watch?v=R3XIGon2RjY&ob=av2e

Soundgarden „Beyond the Wheel”

http://www.youtube.com/watch?v=crILNt7-kj8&list=FLLfswJIAOlkZg2KKsILg8eg&index=8&feature=plpp_video

Pearl Jam „Jeremy"

http://www.youtube.com/watch?v=-gn2NFlix3w

Alice in Chains „Would?"

http://www.youtube.com/watch?v=Rs6RefV1td4

Pod lupą Tomka Buczmy

2011-11-08T17:14:00.003+01:00

Bolesne zwycięstwo

Najrozmaitsze gatunki reprezentowane przez różnorakie subkultury są cechą charakterystyczną czasów współczesnych. Słuchając i czytając wypowiedzi moich kolegów, postanowiłem również wypowiedzieć się o muzyce, którą ja lubię.

Szczerze muszę wyznać, że nie należę do grona wybrednych słuchaczy. Słucham tego, co leci na ulicy, w szkole, głównie z radia. Oczywiście mam swoje ulubione gatunki, ale szczególnie ambitny w tej dziedzinie nie jestem. Jeśli cokolwiek miałbym skrytykować, to jedynie zbyt częste odtwarzanie przez rozgłośnie radiowe niektórych, będących na fali piosenek. Czasami słuchanie w ciągu godziny osiem razy tego samego może być trochę nudne. Jednak nie o tym chciałem Wam powiedzieć.

Od jakiegoś czasu, dokładnie od momentu, gdy po raz pierwszy obejrzałem film „To ja złodziej” zacząłem słuchać bluesa. Spośród wielu wykonawców takiej muzyki najbardziej do gustu przypadają mi utwory polskiego zespołu Dżem, a w szczególności wykonania słynnego Ryśka Riedla. Sam nie do końca jestem w stanie wytłumaczyć co mnie tak porwało w piosenkach tego zespołu. Gdybym miał podać najbardziej wiarygodny powód, powiedziałbym, że prawda, którą widać gołym okiem w tekstach najsłynniejszych piosenek zespołu.

Legendarny wokalista Dżemu, muzyczny i społeczny outsider

Tekst słynnej „Whisky”, w który naprawdę trzeba się wsłuchać, jest, prosto mówiąc, straszny. Historię tę z całą pewnością można utożsamiać z główną postacią zespołu. Riedel był jedną z najtragiczniejszych postaci polskiej sceny muzycznej i niewątpliwie bardzo utalentowanym wokalistą. Jego życiowa tragedia, w opinii większości, to narkotyki, które doprowadziły artystę do sytuacji bez wyjścia. Jednak w tekście widać coś innego. „Idź do diabła mówią ludzie, ludzie pełni cnót” a dalej „Chciałem kiedyś zmądrzeć, po ich stronie być/ Spać w czystej pościeli, świeże mleko pić”. Słowa te doskonale pokazują reakcję ludzi „pełnych cnót” na osoby takie jak Rysiek. Na pozór niechlujne i nic niewarte, ale tak naprawdę warte o wiele więcej niż większość dżentelmenów w garniturach.

Myślę, że społeczna nieakceptacja również przyczyniła się do stylu życia, jaki wybrał wokalista Dżemu. Pomimo tego, że na pozór był uwielbiany, jego imię było na ustach tysięcy młodych ludzi, zresztą do dzisiaj tak jest, nie czuł się w pełni doceniany. Z tego wyciągam jedną naukę. Każdy jest osobą wartościową, jest taki, jaki się urodził i musi sam siebie zaakceptować. Jeśli to zrobi, nie będzie go interesowało, co myślą inni. „Chociaż puste mam kieszenie,/ No i wódy czasem brak./ Ja już nigdy się nie zmienię,/ Zawsze będę żył już tak.”

„Dla Was zawsze będę śpiewał, do końca”. Oto jedne z ostatnich słów Ryśka, pokazujące, że każdy powinien być sobą. Rysiek był, bez względu na wszystko.

Serdecznie zapraszam do wysłuchania kilku najsłynniejszych utworów Dżemu, w których również gra na harmonijce ustnej tworzy ten jedyny, niepowtarzalny klimat. Teksty mówią same za siebie:

http://www.youtube.com/watch?v=C5VAWhsb3pw

http://www.youtube.com/watch?v=QYy2iW5Wsmc

http://www.youtube.com/watch?v=PxulRdutFVQ&feature=related

Jesteśmy Anonymous. Jesteśmy Legionem. Nie przebaczamy. Nie zapominamy. Oczekujcie nas. Czyli... już więcej nie powiemy „LUBIĘ TO” (?!)

2011-11-04T22:53:00.004+01:00

Kwiecień tego roku. Konsolowcom ten miesiąc kojarzy się z jednym: Sony wyłączyło serwisy PlayStation Network oraz Qriocity. Stało się tak z powodu ataków hakerskich, których skutkiem był kolosalny wyciek danych osobowych – w tym numerów kart kredytowych przypisanych do części z 77 milionów kont. Za winnych uznano ludzi w maskach „uśmiechniętego wąsacza”. Kto choć trochę wtajemniczonym jest w świat informatyki wie, o kim mowa. Mianowicie o największej i najbardziej niebezpiecznej grupie cyberaktywistów – Anonymus.

Jak wynika z pewnych przesłanek, jeszcze jeden miesiąc bieżącego roku może stać się kamieniem milowym w świecie informatyki. Mało tego. Może przejść do historii jako najczarniejszy dla 500 milionów (czyli co 13 mieszkańca ziemi) użytkowników najpopularniejszego portalu społecznościowego – Facebooka.

Dniem egzekucji ma być 5 listopada. W sobotę, jak zapowiadają Anonimowi portal przestanie istnieć: Twoje medium komunikacji, tak bardzo przez was wszystkich uwielbiane, zostanie zniszczone – mówi gość w białej masce w wideo będącym ostrzeżeniem przed „zagładą” (film pod linkiem: http://www.youtube.com/watch?v=6aqm2EntDp0 ).

Dlaczego właśnie 5 listopada? W tym dniu w roku 1605 poniósł klęskę atak zorganizowany przez Roberta Catesby i Guya Fawkesa przeciwko brytyjskiej monarchii, wydarzenie znane jako Gunpowder Plot. Zostało ono wykorzystane przez Alana Moore’a, w komiksie „V jak Vendetta”, gdzie Guy Fawkes użyczył charakteru głównemu bohaterowi, który doprowadza do ataku na brytyjski parlament również właśnie 5 listopada. Postać Vendetty została zaadaptowana jako jeden z głównych symboli grupy Anonymous.

Jeśli jesteś hakiwistą lub po prostu facetem, który chce bronić wolności informacji, przyłącz się do zabicia Facebooka w imię waszej własnej prywatności. Właśnie ochrona prywatności jest motywem działań na rzecz klęski fejsa. Dalsze uzasadnienie brzmi: Facebook prowadzi sprzedaż informacji agencjom rządowym i udziela dostępu do zabezpieczonych danych, tak, aby można było szpiegować ludzi z całego świata. Wszystko, co robisz na Facebooku, pozostaje w Facebooku, niezależnie od ustawień „prywatności” (…) nawet jeśli „usuniesz” konto, wszystkie twoje dane osobowe i informacje na twój temat pozostają w Facebooku i mogą być odzyskane w dowolnym czasie. Nie jesteś bezpieczny, ani przed nimi, ani przed żadnym rządem. Zatem wnioskujemy, że atak stanowi odpowiedź na zarabianie pieniędzy przez administrację Facebooka dzięki handlowi danymi użytkowników. Można przypuszczać, że to oskarżenie jest uzasadnione, bo przecież zakładając konto, trzeba zaakceptować regulamin, w którym wyrażamy zgodę na przetwarzanie naszych danych i wizerunku.

Główną przyczyną ataku ma być sprzedaż informacji agencjom rządowym oraz zapewnianie dostępu do tajnych danych użytkowników, umożliwiając szpiegowanie ludzi na całym świecie. Swoją drogą ten portal rzeczywiście stanowiłby doskonałe narzędzie dla kogoś, kto chce cię szpiegować. To przecież setki milionów kont zawierających zarówno podstawowe dane, jak i wiadomości z informacjami, których nie przekazalibyśmy komuś bezpośrednio. Słyszałem nawet teorię, że działanie portalu zainicjowało CIA. Jednak to kolejna teoria spiskowa, której zbadanie, jeśli nie zajęłoby wieków, to pewnie byłoby niemożliwe.

Jednak zgodnie z najświeższymi informacjami w Anonymusie nastąpił rozłam: w najważniejszej sieci społecznej wykorzystywanej do przekazywania informacji, Twitterze, na koncie Anonymous, które posiada wszelkie oznaki wiarygodności, umieszczono kilka tweetów, które stanowczo zaprzeczają, jakoby za planem ataku stał Anonymous, „Do prasy: media całego świata… Przestańcie kłamać! #OpFacebook jest po prostu kolejnym oszustwem! Nie zabijamy posłańców! To nie w naszym stylu.” Inny wpis apeluje: „Nie bądźcie głupi. Ważniejsze rzeczy dzieją się na świecie, którym należy stawić czoła, niż bawić się w głupoty w stylu # OpFacebook”.

Ale administracja wzięła groźbę Anonimowych całkiem na serio i zgodziła się wypłacać po 200 dolarów każdemu, kto znajdzie lukę w serwisie.

Cóż, jutro przekonamy się sami. A mi to i tak obojętne, bo nie mam konta (tak, wiem, powinienem zacząć próbować przechodzić przez ściany), ale z całym szacunkiem dla tych ponad 500 mln użytkowników, według mnie to strata czasu. Dlaczego? Ok, ok, wiem, to może być pomocne w nawiązywaniu kontaktu z innymi, ale przecież sam pamiętam o znajomych, mam ich numery telefonów, w razie potrzeby mogę się z nimi skontaktować, a nie jest dla mnie nigdy priorytetem wiedzieć, co robią w danej chwili, gdzie wyjeżdżają itp. Jeśli to jest ważne, to sami mi o tym powiedzą. Dlaczego zatem tylu ludzi myśli inaczej? Nad tym i innymi (psychologicznymi) aspektami potęgi najważniejszego medium naszych czasów oraz nad jego wpływem na świat będę dociekać w kolejnym artykule z rozpoczętej właśnie serii tekstów o World Wide Web, znanym powszechnie jako Internet.

I na koniec poćwiczymy language angielski ; ) Poniżej prywatna rozmowa Marka Zuckerberga (twórcy FB) po tym, jak uruchomił serwis społecznościowy dla studentów Harvardu.

Mark: I have over 4000 emails, pictures, addresses

Znajomy: What!? How’d you manage that one?

Mark: people just submitted it

Mark: I don’t know why

Mark: they “trust me”

Mark: dumb fucks…

Ciekawa puenta…

Radosław Iwanek

O świecie

2011-11-04T21:14:00.000+01:00

Gdyby tak świat

Chociaż raz zamknął oczy,

Pamięć raz stracił

I tylko sercem patrzył.

Zmieniłby się tak

Jak kiedyś wyglądał.

Bez ludzi.

Nie umarłby.

Byłaby nadzieja.

A tak oczy wydrapane

Od krwi czerwone

Ogromne, przeprażone

Patrzą w morze

Szukając ukojenia.

Natalia Konopacka

2011-11-02T18:22:00.004+01:00

Dziś chcemy Wam zaprezentować prace jednego z naszych szkolnych talentów. Tę biżuterię, elfy, świeczniki i witraże wykonała Zuzia Ślusarczyk z II klasy Technikum Architektury Krajobrazu.
Witraże zostały wykonane techniką Tiffany'ego, która polega na łączeniu kawałków szkła przy pomocy folii miedzianej zalewanej cyną. Natomiast biżuterię Zuzia utworzyła ze szklanych kamyków-kaboszonów i kolorowego szkła. Zapraszamy do kojenia oczu i umysłu piękną sztuką ! :)

Redakcja "Stacha w Podziemiach"

Zuzia Ślusarczyk

Wspaniałe święto

2011-10-31T19:22:00.006+01:00

Pierwszy listopada:

Cmentarz. Takie miejsce, gdzie są groby. Ono istnieje. Chodzę tam co roku zapalić znicze. Teraz też pójdę.

Krok pierwszy- zakupy

Jakie kwiaty, żywe czy sztuczne? Zdecydowanie żywe. Białe czy żółte, a może fioletowe? Wezmę chyba białe, ale te duże czy drobne? Jaka cena? Duże po 25 zł. Potwornie drogie, niech będą duże Ciotce P. oko zbieleje, jak zobaczy. Duże białe, za 25 zł. Ta doniczka czy tamta? Tu cztery kwiaty, a tutaj tylko trzy. Co za oszustwo! Kupuję te. Jednak nie, poproszę te obok. Do tego jeszcze wiązankę sztucznych. A co! O dużo ozdób, cena 30 zł. Ciotka P. chyba pęknie. Teraz znicze. Blaszana czy plastikowa pokrywka? Plastikowa. A może nie? Niech będzie blaszana. Pali się 48 godzin. Tak mało? To skandal! Tamten 4 dni. O 5 dni! Koniecznie. Ten w kształcie serca. Za mały. Za tani. Wolę tamten z aniołem: 20 zł., 60 cm wysokości, a może za mały? Nie, Ciotka P. na pewno mnie nie prześcignie. Wezmę trzy albo cztery. To wszystko. 135 zł.

Krok drugi - msza

Część absolutnie nieobowiązkowa, nie chce mi się, chyba sobie odpuszczę.

Krok trzeci - wizyta na cmentarzu

Nowy płaszcz, buty, szalik i rękawiczki. Obowiązkowo. Wciągnij brzuch, pierś do przodu i uśmiech. Tak, uśmiechaj się szeroko, pokaż zęby. Nigdy nie wiesz, kiedy spotkasz kogoś znajomego. Gdzie był ten grób? O jest! Zapalaj. Postaw tu. Krzywo. Przesuń tutaj. Ciekawe, kto kupił taki mały znicz? Niechby się wstydził! Sknera! Nawet teraz dziadkowi żałuje. O nie, ten jest większy od mojego! Co teraz? Chyba zapadnę się pod ziemię. Cicho! Idzie Ciotka P. i Wujek K. Patrz jak się roztyła! Zawsze była przy kości, teraz pewnie nie mieści się w drzwiach! Strasznie się zapuściła! Ale się postarzał, cała głowa siwa! Garbi się tak, że zaraz dotknie nosem ziemi!

-Witajcie kochani!

-Kopę lat! Wyglądacie świetnie!

-Wy również, nic się nie zmieniliście. Co tam u was?

-Wszystko dobrze. Dość o nas, powiedzcie lepiej, co u was słychać?

-Wszystko po staremu.

Było miło. Dobrze, że spotykam ich tylko raz w roku. Widziałeś, jakie kupili kwiaty? Te za 18 zł. Kpina. O patrz, nasi sąsiedzi. Uśmiechaj się! Szeroko! Znowu kupiła sobie nową torebkę! Lepiej zrobiłaby coś z włosami!

-Mamo kiedy pójdziemy do domu?

-Nie rób wstydu! Wszyscy patrzą!

-Zimno mi.

-Nie przesadzaj!

Zapalam znicz przy krzyżu. Tak dla przykładu. Synku, zmów paciorek.

-Mamo, chcę iść do domu!

-Jesteś niegrzecznym chłopcem.

Wychodzimy. Po drodze spotykam koleżanki z pracy. Rozmawiam o pogodzie. Wsiadam do samochodu. Droga do domu straszliwie długa. Stoję w korkach. Za rok kupię jeszcze większy znicz.

Drugi listopada:

Co to jest cmentarz? Nic ważnego.

Pisząc ten tekst, nie chciałam urazić niczyich uczuć religijnych. Jeżeli tak się stało, bardzo przepraszam.

Marta Michalska

New Beginning... new life... :„Look out darling…”

2011-10-30T18:32:00.002+01:00

Rozdział VI

Minęły już 3 tygodnie, od kiedy miejsce miała owa feralna impreza, gdzie wszystko się posypało. Millah starała się żyć własnym życiem najbardziej, jak tylko potrafiła. Jednak widząc wzrok Caleba, którego czasem złapała na spoglądaniu w jej kierunku, niczego nie ułatwiał. Przez reputację nikt postronny wolał do niej nie podchodzić. Wiedzieli, co oznacza przynależność do paczki Mai. Niektórzy aż za dobrze.

- Millah! Wiem, że chodzisz jak struta od ponad dwóch tygodni, więc powiedz mi, o co chodzi dobrowolnie, wiesz, że i tak się dowiem. – zaskoczenie, jakie wymalowało się na jej twarzy było szczere. Nie spodziewała się zobaczyć za swoimi plecami Mai, która miała być na Florydzie przez jeszcze 2 dni.

- Wydaje ci się, Maya. Wszystko w najlepszym porządku... no może poza Crystal. – odpowiedziała przyjaciółce, zerkając poza nią w przeciwnym kierunku. Maya odwróciła się na chwilę, by machnąć ręką na wygląd jak i zachowanie rudowłosej. Nigdy wcześniej tego nie zrobiła, co było wyczynem. Czyżby Maya się zmieniała? Na lepsze?

- Nie, nie, nie, nieee… nie ma tak łatwo! Może nie znamy się wiele lat, jednak na tyle długo, by mogła cię przejrzeć. Chodzi o Caleba? – wypowiedź Mai prosto z mostu spowodowała, że czarnowłosa niemal nie wypuściła z dłoni książek, które trzymała. W ostatniej chwili udało się jej zapobiec zwróceniu na siebie uwagi.

- Nadal trzymasz się swojej wersji? – wyczuwalny sarkazm w pytaniu brunetki jak i jej prowokujący, pewny siebie wzrok mówił wszystko. Maya wiedziała i cokolwiek Millah teraz powie, nie przekona jej, że jest inaczej.

- Wszystko jest ok. I jeśli pozwolisz… muszę się czymś zająć… - mruknęła poprawiając książki w dłoniach, po czym wyminęła Mayę, by po chwili zniknąć na schodach.

Brunetka uśmiechnęła się tylko pod nosem. Wiedziała, że tu był pies pogrzebany. Wiedziała również, jak Millah i Caleb męczą się, musząc siebie unikać, ponieważ w głębi duszy żadne tego nie chciało. Już jej w tym głowa, by to się zmieniło.

Po lekcjach przy głównym wyjściu ze szkoły czekał na nią Christian ubrany w całości na czarno do tego jego bujna czarna czupryna i hipnotyzujące niebieskie oczy sprawiały, że otaczał go wianuszek panienek gotowych zrobić dla niego wszystko. Gdy dziewczyna tylko go spostrzegła, odwróciła wzrok, przyspieszając. Zupełnie nie mając ochoty na rozmowę z nim.

- Millah! Zaczekaj! – zawołał, przerywając słodkie szczebiotanie dziewczyn i wprowadzając je tym samym w niemałe osłupienie. Wyrwał się z ich kręgu, doganiając czarnowłosą, która, gdy tylko spróbował ją dotknąć, cofnęła się.

- Czego chcesz? Wracaj do nich, w końcu dobrze się tu bawisz, mam rację? - pretensjonalny ton wcale go nie zaskoczył. Od czasu owej imprezy nie odezwała się do niego ani słowem, ani nie odpowiadała na jego maile czy sms-y. Zasłużył to fakt… jednak cały czas starał się jakoś to odpokutować. Chyba z marnym skutkiem.

- Co mam jeszcze zrobić, byś mi wybaczyła? Powiedz, bo mam dosyć tej chorej sytuacji, jaka jest między nami. Proszę. - zwykle radosne, pewne siebie oczy Christiana teraz były przepełnione smutkiem, jednak dla niej to było za mało. Nie wiedziała nawet, czy kiedykolwiek się to zmieni.

- Po prostu zniknij stąd. Zostaw mnie i moje życie w spokoju. – odburknęła, chcąc iść dalej, gdyż z daleka dostrzegła Aleka, który zmierzał w jej kierunku. Nie chciała, by Alek skojarzył Christiana z jej osobą.

- Nie odchodź… - chwycił ją za dłoń jednak niewystarczająco mocno, by nie mogła się błyskawicznie wyrwać. Całej tej sytuacji przyglądali się uczniowie, którzy właśnie wychodzili z budynku szkoły oraz grupka adoratorek niebieskookiego.

- Co się tu dzieje? Narzuca się tobie, Mill? – stanowczy, wojowniczy ton Aleka dał o sobie znać, kiedy ten tylko znalazł się przy nich. Spojrzał na Christiana, mierząc go wzrokiem „tego, który tu rządzi” i uśmiechnął się kpiąco.

- Nic, co byłoby w twoim interesie, blondynku. – odpowiedział mu Christian posyłając równie cwany, uśmiech. Byli niemal równego wzrostu, no może Alek delikatnie górował, jednak to Chris był lepiej wytrenowany.

- Uważaj, co mówisz. Nie jesteś u siebie.

- Czyżby? Lepiej ty uważaj, bo możesz stracić swoje pazurki… lub coś innego.

- Taki jesteś pewien siebie? Jesteś tu sam, my niekoniecznie.

- Hahaha… i to ma mnie przekonać? Zaatakujesz mnie? Czy tylko straszysz, bo w głębi duszy trzęsiesz portkami przed stadem z Nowego Yorku?

- Ja mam się bać? Nie bądź śmieszny. Wyglądasz jak kupa gówna, macie jakiś zlot?

Ta wymiana zdań trwałaby nadal i pewnie zakończyła się o wiele gorzej, gdyby Millah nie wkroczyła do akcji, biorąc Aleka za rękę.

- Czas na nas. – powiedziała cicho posyłając mu znaczące spojrzenie, na co ten przystał, mocniej ściskając dłoń dziewczyny. Gdyby ktoś mógł uwiecznić minę Christiana na ten mały, niewinny gest owej dwójki… Maj niemal dostał furii na ten widok. Nie wierzył w to, co widzi. Kim był ten blondyn trzymający jego Millah za rękę? W dodatku ją obejmuje? Nie zostawi tak tego.

Żadne z nich nie wypowiedziało już ani słowa więcej. Millah odeszła wraz z Alekiem w kierunku jego apartamentu, gdzie czekała na nich Jasmine i Chloe, natomiast Christian pożegnał się z dziewczynami i nie zwracając uwagi na ich zawodzenie i jęki, oddalił się w sobie tylko znanym kierunku.

- Kto to był? Ten Maj? – Aleka mało kiedy zżerała ciekawość, zwykle miewał wszystko podane jak na tacy. Obserwował swoją siostrę, która siedziała po przeciwnej stronie kuchennego blatu barowego, mieszając w jogurcie.

- Nikt, kim trzeba by się przejmować. – mruknęła. Chloe wymieniła znaczące spojrzenia z Jasmine, która pokiwała przecząco głową. Szatynka nie uważałaby to, co insynuowała blondynka było teraz im potrzebne.

- Jasmine? Jak ty nie powiesz, powie to Valentina… więc? – Alek nie dawał za wygraną. Wściekły wzrok czarnowłosej oraz jej mina „Ani mi się waż” wyrażała o wiele więcej niż tylko to. Jasmine wiedziała, dlaczego Mill zależy na tym, by blondyn nic nie wiedział o jej „gościu”

- To Christian Blackwell. Zastępca stada Nowego Yorku. – odpowiedziała Jasmine, posyłając przepraszające spojrzenie.

Łyżeczka, którą Millah trzymała, z hukiem spadła na blat.

- Millah? Gdzie idziesz? Zaczekaj! – Alek próbował zapanować nad siostrą, która nie miała zamiaru go słuchać. Ubrała w pośpiechu buty oraz skórzaną kurtkę, chwyciła swoją torbę, po czym trzasnęła drzwiami, jak najgłośniej się dało.

Jak ona mogła? Powiedziała jej wiele rzeczy w zupełnej tajemnicy, o których Alek miał się nigdy nie dowiedzieć. Zamiast tego Jasmine ją zdradziła. Tak się nie robi przyjaciołom. Była coraz bardziej wściekła, ponieważ autobus, którym miała wracać do domu, spóźniał się już 10 minut. Droga na piechotę wydała się jej o wiele lepszym wyjściem. Po pół godzinie znalazła się w domu, w którym nikogo ponownie nie zastała. Notatka na lustrze mówiła, że wybrali się do centrum handlowego 3 godziny temu… to mogło potrwać. Zjadła lekki spóźniony obiad, po którym udała się do swojego pokoju, gdzie na łóżku zastała szczupłego blondyna o niemal ognistorudych włosach, jego towarzyszka miała identyczne jednak o wiele dłuższe niż on. Wysunęła pazury w geście obrony, nie podobało się jej to, że nieznajomi włamują się do jej pokoju, do jej domu, kiedy tylko chcą i zachowują się tak bezczelnie.

- Wyluzuj Millah… przyszliśmy cię tylko ostrzec. – powiedział rudowłosy, spoglądając jej w oczy. Wyraz jego twarzy był niezwykły, stoicki spokój, w którym było widać, że to on ma tu władzę.

- Ostrzec? Przed czym? – zapytała, wcale nie chowając pazurów. Gdyby nagle zmienili zdanie, wolała pozostać przygotowana.

- Trzymaj się z dala od Caleba Reversa. Tak będzie dla ciebie najlepiej. Możesz wierzyć nam na słowo chyba, że chcesz się przekonać… - wymruczała dziewczyna bawiąca się wcześniej włosami opierająca się o futrynę okna. Jej rozbawiony wzrok był nie do rozszyfrowania dla niej. Tak samo wygląd owej dwójki. Niby ubrani jak nastolatkowie jednak… wyczuwało się w nich coś… nadprzyrodzonego.

- Faye! – wojowniczy ton chłopaka zaskoczył Mill tak, że nie zapytała już o nic więcej, widząc, że dziewczyna zamilkła jak zaczarowana.

- To było by na tyle. Lepiej dla ciebie, byśmy się więcej nie spotkali… Millah Petrov. – wyszeptał stając tak blisko niej, że niemal na nią napierał. Zaraz potem cofnął się i wraz z rudowłosą dziewczyną zniknęli tak, jak się pojawili.

- Dziwne… - mruknęła pod nosem , nie wiedząc, co tu się dzieje. Kim była ta dwójka? Czego chcieli od Caleba? Co miał z nimi wspólnego? Czego chcieli od niej? A przede wszystkim, … co chronili? Co starali się ukryć?

c.d.n.

Anna Żylińska